กลับมาถึงนครเทียนเชวี่ยแล้ว เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยดึงเฉินมั่วออกไปข้าง ๆ แล้วพูดอย่างจริงใจ
"เย่หาน ฉันรู้ว่านายมีเรื่องบาดหมางกับผู้เล่นพวกนั้น แต่พวกนายก็ยังไงก็เป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องฆ่ากันจนสิ้นซาก"
"ตอนนี้นายก็เลเวล 50 แล้ว ค่ายกลเคลื่อนย้ายของทวีปก็เปิดใช้แล้ว คงมีเผ่าพันธุ์อื่น ๆ เดินทางมาฝั่งนี้แล้ว"
"ถ้าเดาไม่ผิด อีกไม่นานจะมีเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ บุกโจมตีเมืองของพวกนายต่อเนื่องกันไม่หยุด"
"เผ่ามนุษย์ของพวกนายก็อ่อนแออยู่แล้ว นายยังฆ่าลงไปแบบนี้ เผ่ามนุษย์จะยิ่งอ่อนแอลงไปอีก พอเผ่าพันธุ์อื่นบุกรุกเข้ามาตอนนั้น พวกนายจะเอาอะไรไปต้าน!?"
"ตั้งแต่แรกฉันก็ไม่ได้คิดพึ่งพวกนั้นให้ป้องกันเมืองอยู่แล้ว" เฉินมั่วส่ายหน้า "เธอคิดว่าด้วยฝีมะของพวกนั้น มันป้องกันเมืองหลักไว้ได้เหรอ!?"
"ตอนนี้ก็จริงยังป้องกันไม่ได้ แต่จำนวนคนคือข้อได้เปรียบของเผ่ามนุษย์ รอให้ฝีมือพวกเขาพัฒนาขึ้นมาแล้ว พวกนายก็ใช้จำนวนคนสู้กับเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งพวกนั้นได้เต็มที่"
"จะง่ายขนาดนั้นที่ไหน รอให้ฝีมือพวกนั้นพัฒนาขึ้นมาก็ไม่รู้จะรอถึงเมื่อไร ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วในการพัฒนาของพวกเขาก็เทียบกับผู้เล่นเผ่าพันธุ์ชั้นสูงไม่ได้เลย ให้เปลืองทรัพยากรไปกับพวกมัน ไม่อย่างนั้นเสียมากกว่าเอามาสร้างฉันเถอะ"
"เจ้าเมือง เรื่องของเราผู้เล่นเธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันมีวัดวาของตัวเอง"
"แม้ฉันจะการันตีไม่ได้ว่าจะไม่เสียเมืองหลักทั้ง 100 เมือง แต่อย่างน้อยเมืองหลักที่ฉันตั้งใจจะปกป้องก็แน่นอนว่าไม่เสีย" เฉินมั่วพูดอย่างจริงจัง