เฉินมั่วหยุดการกระทำในมือ ปีกมารด้านหลังกางออก แล้วบินไปยังเจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยในเวลาไม่นาน ก่อนถามขึ้นทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว
"ท่านเจ้าเมือง มาที่นี่ทำไมล่ะ?"
"เธอว่าล่ะ?" เจ้าเมืองแหงนตาขึ้นฟ้า
"แกสร้างเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ที่นี่ ฉันจะไม่มาได้ยังไง?"
"เชียะ พูดเหมือนเป็นห่วงฉันเลยนะ เอาจริงก็เพราะห่วงคนรักเก่าของแกต่างหาก"
"........"
ใบหน้าชราของเจ้าเมืองแดงซ่าน จึงแย้งขึ้นว่า "ฉันทำเพื่อตัวเธอเอง ถ้าเธอยังฆ่าต่อไปแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะเรียกการป้องกันแบบบังคับของกฎออกมา ตอนนั้นถ้ากฎลงโทษมาแล้ว แม้แต่ผู้หญิงคนนั้นก็จะช่วยเธอไม่ได้"
"จริงป่าว?"
"ฉันจะโกหกเธอไปทำไม?"
"ฉันไม่เชื่อหรอก ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่ได้รับข้อความจากระบบ ถ้ามีโทษจากกฎจริง ต้องมีข้อความแจ้งแน่นอน งั้นฉันไปฆ่าเพิ่มอีกหน่อยดูก็ได้"
"......."
"แกจะหยุดพักบ้างได้หรือยัง ฆ่าคนมากมายขนาดนี้มีประโยชน์อะไรกับเธอ เสียเวลาเปล่าๆ ด้วยเวลาเท่านี้เธอเปลี่ยนอาชีพรอบที่ 3 ได้ไปแล้ว"
"แกไม่เข้าใจหรอก ประโยชน์ของการฆ่าคนมีเยอะแยะ จะไปเรียกว่าเสียเวลาได้ยังไง"
"........"
"ช่วยดูหน้าฉันหน่อยได้ไหม หยุดมือซะที แบบเธอนี่ไม่ประกาศสงครามล้อมเมืองแต่ฆ่าผู้เล่นที่ต่ำกว่าเลเวล 50 จริงๆ มันจะเรียกการป้องกันแบบบังคับของกฎออกมาแน่นอน" เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยกล่าวอย่างจริงจัง
"เฮ้ย พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว กฎไม่กฎฉันไม่สนหรอก แต่หน้าของแกนี่ฉันให้เกียรติแน่นอน"
"เมื่อแกให้หยุดมือ ฉันก็ไม่ฆ่าแล้วก็ได้"
"???"