หลังจากอาการวิงเวียนผ่านพ้นไป เฉินมั่วก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและพบว่าตัวเองกลับมายืนอยู่ในมหาศาลามืดสนิทแห่งนั้นอีกครั้ง
นี่เป็นครั้งที่สามที่เฉินมั่วเดินเข้ามาในตำหนักเทพสังหาร ความมืดไร้ขอบเขตก็ยังเช่นเดิม แต่คราวนี้เขามีตาวิเศษ ทำให้ในที่สุดก็ได้เห็นภาพรวมทั้งหมดของมหาศาลาแห่งนี้
เฉินมั่วเปิดตาวิเศษทันที สิ่งที่ปรากฏเข้าตาคือมหาศาลาโล่งกว้างอย่างไม่มีที่เปรียบ ไม่รู้ว่าถูกสร้างจากวัสดุชนิดใด โดยรวมเป็นสีแดงหม่น
เหนือศาลาตรงกลางเป็นรูปปั้นยักษ์ ชายหนุ่มผู้กำดาบยาวไว้ในมือ คิ้วดาว ดวงตาแหลมคม
แม้จะเป็นเพียงรูปปั้น แต่สง่าราศีที่เหยียบมองทั้งโลกของชายหนุ่มก็ยังทำให้เฉินมั่วรู้สึกตื่นตรึงใจอย่างสุดซึ้ง
"นี่คือเทพสังหารรุ่นก่อนงั้นเหรอ!?"
"สง่าราศีนี่น่ากลัวจริง ๆ สมกันเป็นเทพสังหาร!"
สง่าราศีแบบนี้ ไม่รู้ต้องสังหารคนไปแล้วกี่แสนกี่ล้านถึงจะหล่อหลอมขึ้นมาได้...
แค่รูปปั้นก็น่ากลัวขนาดนี้ ถ้าเป็นตัวจริง เกรงว่าแค่แลหนึ่งครั้งก็ขยาดขวัญหนีกระเจิง
"ดูเหมือนเทพสังหารอย่างฉันจะยังเด็กเกินไปสินะ..."
เขาเคยคิดว่าคนที่เขาสังหารไปก็เยอะพอแล้ว แต่เทียบกับรูปปั้นตรงหน้านี้ คงไม่มีทางเทียบกันได้เลย
แค่สง่าราศีฝ่ายนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเทียบได้ คนแบบนั้นต้องปาดังจากภูเขาศพทะเลเลือดมาก่อนเท่านั้นถึงจะมีสง่าราศีเช่นนี้ได้..
ขณะที่เฉินมั่วกำลังทึ่งในความแข็งแกร่งของคนในรูปปั้นอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน...
"เทพสังหารรุ่นใหม่ ยินดีต้อนรับกลับสู่ตำหนักเทพสังหาร"