“การแข่งแบบท้าทายสิ้นสุดลง อีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มรอบถัดไป — แมตช์คัดอันดับ! เชิญผู้เล่นที่ผ่านเข้ารอบเตรียมตัวได้เลย!”
เสียงประกาศของระบบดังขึ้น ผู้คนบนสังเวียนทั้ง 10 คนถูกเคลื่อนย้ายกลับไป
ภายในเรือนเซียวเซียง...
“ฮ่าฮ่า ที่นั่งสิบอันดับแรก เรายึดได้เจ็ดที่แล้ว ฟินสุด ๆ!” ซุนเทาพูดอย่างตื่นเต้น
“พี่ม่วกจัดพรสวรรค์สีทองให้พวกเรากันหมด ถ้าไม่ได้สิบอันดับแรกละก็ ก็เสียใจแทนพี่ม่วกเกินไปนะ”
“ฮ่าฮ่า งั้นก็เหอะ”
“โอ๊ะ จริงสิ พี่หูไม่ลงสนามเหรอ?”
“ชนะไม่ได้” พี่หูส่ายหน้าอย่างจำใจ
พรสวรรค์ของเขาเป็นแบบปลายเกม ต้องรอให้พลังชีวิตเติบโตเต็มที่ก่อน ถึงจะแสดงพลังการต่อสู้ที่แท้จริงได้ ตอนนี้นี่มันก็จริง ๆ ไม่มีทางสู้พวกนี้ได้
“นายขึ้นไปท้าชิงฉันก็ได้นะ ฉันสละสังเวียนให้ แล้วฉันจะลงไปจัดการไอ้เฟิร์สคนนั้นเอง” ซุนเทาเสนอ
“ไม่มีประโยชน์หรอก แม้นายจัดการมันลงไปได้ มันก็ยังท้าชิงฉันได้อยู่ดี ฉันก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว บวกกันอาจเป็นภาระให้คนอื่นด้วย” พี่หูส่ายหน้า
พรสวรรค์ของเฟิร์ส นอกจากเฉินมั่ว หลิงเอ๋อร์ และซุนเทาแล้ว คนอื่นเจอทีไรก็เจ็บหัวทุกคน
“เอาเป็นงั้นก็ได้”
“พี่มั่ว คราวนี้พวกเราหลายคนลงสนามกันหมด ข้างนอกคงเดาได้แล้วว่าพรสวรรค์ของเรามาจากไหน” เติ้งเจี๋ยพูดขึ้น
“เดาก็เดาไป ไม่เป็นไร ตั้งแต่แรกก็ปิดบังไม่อยู่อยู่แล้ว” เฉินมั่วพูดเรื่อยเปื่อย
“งั้นก็ได้”
เวลานี้ ผู้เล่นในเมืองหลักใหญ่ ๆ ทั่วโลกต่างกำลังพูดถึงม้ามืดในการแข่งท้าทายครั้งนี้