เห็นว่ามีคนมาท้าทายตัวเองอีกแล้ว ใบหน้าวิกเตอร์ก็เข้มคล้ำไปทั้งใบ
“ฉันดูน่ารังแกขนาดนั้นเชียวเหรอเว้ย!?”
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามยังเป็นนักรบ วิกเตอร์ยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก
ถ้าเป็นพลธนูสองคนนั่นมาท้าฉันก็ยอมรับได้อยู่แล้ว เพราะมันก็มีเรื่องเปรียบเทียบกันบ้าง
แต่นักรบอย่างแกมันก็กล้ามาท้าฉัน!? ไม่รู้เหรอว่าฉันไม่มีพ่ายในการต่อสู้ระยะประชิด!?
วิกเตอร์จ้องหลิวฮ่าวอวี่ด้วยสายตาเย็นเยียบ กลั้นความโกรธไว้แล้วพูดว่า “นายแน่ใจนะว่าจะท้าทายฉัน!?”
“ถามไรไร้สาระอย่างนี้!? ฉันขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่มาท้าแกแล้วมานั่งคุยเล่นกับแกหรือ!”
“.......”
“ดี ดีมาก! งั้นฉันจะดูซิว่านายเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน!” วิกเตอร์พูดจบก็พุ่งเข้าใส่หลิวฮ่าวอวี่ทันที
หลิวฮ่าวอวี่ไม่หลบ ยกดาบใหญ่ฟันสวนเข้าไป
การต่อสู้ระหว่างนักรบด้วยกันล้วนชนกันแบบกระชับกระแทก ใครถอยก่อนคือฝ่ายที่เสียเปรียบ
พรสวรรค์ของหลิวฮ่าวอวี่ไม่ด้อยกว่าอีกฝ่าย อาชีพไม่ด้อยกว่า อุปกรณ์ยิ่งไม่ด้อยกว่า ย่อมไม่มีทางขลาด
“บึม บึม บึม...”
สองฝ่ายรบกันอย่างรวดเร็ว ประชิดตัวต่อสู้กันแบบเนื้อปะเนื้อ อาวุธในมือฟันหวดใส่กันอย่างบ้าคลั่ง
จุดเด่นของวิกเตอร์คือดูดเลือด ส่วนจุดเด่นของหลิวฮ่าวอวี่คือโล่ป้องกัน
ไม่นานวิกเตอร์ก็พบว่าคนตรงหน้านี้ก็เหมือนจะตีบวกเขาเหมือนกัน เพราะเมื่ออีกฝ่ายมีโล่ป้องกันอยู่ เขาดูดเลือดไม่ได้
แถมโล่ของอีกฝ่ายยังอยู่ตลอดเวลา ตราบใดที่เขาโจมตี เลือดที่อีกฝ่ายเสียจะกลายเป็นโล่ป้องกัน และโล่นั้นยังมีคุณสมบัติลดความเสียหายอีก ทำให้เขาอึดอัดสุด ๆ