“อ้าว ทำไมไม่เห็นมอนสเตอร์เลยล่ะ หรือว่าพี่ม่วกกวาดล้างไปหมดแล้ว?” หลิวฮ่าวอวี่ถามอย่างงงงวย
“พี่ม่วก มอนสเตอร์แถวนี้เป็นแบบไหน แรงมากไหม?”
เฉินมั่วส่ายหัว
“ผมก็ไม่รู้ ยังไม่เจอเลย โซนนี้ผมกวาดตาดูหมดแล้ว ไม่มีมอนสเตอร์สักตัว แต่ทางนู้นเหมือนจะมีสิ่งก่อสร้าง ไปดูกันก่อนดีกว่า ถ้ามีมอนสเตอร์ คงอยู่แถวนั้น”
“โอเค”
ทุกคนพยักหน้า แล้วเดินตามเฉินมั่วมุ่งลึกเข้าไป
ตลอดทางทุกคนเดินไปพร้อมกับจับตาดูรอบด้านอย่างตึงเครียด ระวังว่ามอนสเตอร์จะดุนออกมาจากตรงไหนสักแห่ง
แต่เดินมาไกลขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงมอนสเตอร์ แม้แต่สิ่งมีชีวิตสักอย่างก็ไม่เห็น ทั้งโลกรอบตัวเป็นสีขาวโพลนไปหมด
สภาพแบบนี้ไม่ได้ทำให้ทุกคนโล่งใจ กลับยิ่งทำให้ตึงเครียดหนักขึ้น
ธรรมชาติที่ผิดปกติย่อมมีสิ่งผิดธรรมชาติซ่อนอยู่! สภาพแบบนี้มักหมายความว่ามีภัยร้ายแรงรออยู่
เช่นนั้น ทุกคนก็เดินอย่างระมัดระวังไปครึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็เห็นสิ่งก่อสร้างที่เฉินมั่วพูดถึง
นั่นคือปราสาทหลังหนึ่ง ปราสาทที่แกะสลักขึ้นจากน้ำแข็งทั้งหลัง ท่ามกลางโลกหิมะน้ำแข็งไร้ขอบเขต ปราสาทหลังนี้ดูแปลกแยกออกมาอย่างชัดเจน
“เฮ้ย ปราสาทนี่ดูใสกระจ่างขนาดนี้ ทำไมฉันรู้สึกขนลุกว่ะ” หลิวฮ่าวอวี่ขมวดคิ้ว
“ฉันก็เหมือนกัน ที่แบบนี้แล้วมีปราสาทโผล่มา มันทำให้ฉันขนหัวลุกตลอด”