“นี่แหละหรือความรู้สึกตอนบิน?” เฉินมั่วก้มมองเมืองข้างล่างพึมพำกับตัวเอง
ความรู้สึกแบบนี้ ไม่เลวเลย!
ทันใดนั้น เฉินมั่วก็ควบคุมปีกมารฉีกฟ้าทำท่าทางบินที่ยากลำบากต่าง ๆ ในอากาศ รู้สึกลื่นไหลสุดๆ เหมือนขยับแขนขาตัวเอง
“ไม่เลว ควบคุมได้ง่ายดี” เฉินมั่วพยักหน้าพอใจ
พอดีตอนที่เขากำลังจะบินกลับ เสียงตะโกนดังกึกก้องขึ้นมาทันที
“ใครอยู่ในเพื่อไร! กล้าบินบนฟ้าเมืองหลัก!”
พร้อมกับเสียงนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขาทันที
“โอ๊ะ นายนี่เองเจ้าหนู!” ผู้มาเยือนมองเฉินมั่วด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็แลไปยังปีกมารฉีกฟ้าด้านหลังเฉินมั่ว ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่มีกลิ่นอิจฉา “เจ้าหนูเอ๊ย ของดี ๆ นายมีเยอะจริง ๆ นะ”
“ผมว่าท่านผู้ครองนครนะ จำเป็นต้องตกใจโวยวายขนาดนั้นเลยเหรอ ทำผมสะดุ้งเลย” เฉินมั่วมองผู้ครองนครที่ปรากฏตัวตรงหน้าด้วยความเซ็ง
“นี่นาย ไม่รู้หรอว่าบินบนฟ้าเมืองหลักไม่ได้? การกระทำของนายมันท้าทายศักดิ์ศรีของเมืองหลักทั้งเมืองเชียวนะ” ผู้ครองนครพูดด้วยใบหน้าเย็นชา
“เอ่อ ผมไม่รู้จริง ๆ” เฉินมั่วเกรงใจตอบ แล้วก็มองผู้ครองนครด้วยความสงสัย
“ท่านก็ไม่มีปีกนี่นา แต่บินได้ยังไง?”
“........”
“พอฝีมือถึงระดับหนึ่ง บินได้เองตามธรรมชาติ” ผู้ครองนครพูดอย่างภาคภูมิใจ
“งั้นท่านผู้ครองนคร ฝีมือของท่านถึงระดับไหนแล้ว?”
“ผ...” ผู้ครองนครอ้าปากจะพูด แต่ก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว
“นี่นาย มาเกี่ยงคำพูดผมสินะ”