“ไปกันเถอะ ออกไปกินของอร่อย ๆ ฉลองกันหน่อย” เฉินมั่วยิ้มกล่าว
“ได้เลย!”
ทุกคนเดินออกจากเรือนเซียวเซียง กำลังตั้งใจจะมุ่งไปยังภัตตาคารเพื่อกินให้สมใจสักมื้อ แต่แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเขา
“อ้าว นายทหารฝ่ายการเมืองจาง มาทำอะไรที่นี่?” เฉินมั่วจำตัวคนที่มาได้ทันที
“ฮ่า ๆ เทพเย่หาน ไม่เจอกันนาน” นายทหารฝ่ายการเมืองจางเดินมาถึงกลุ่มแล้วทักทายทุกคนอย่างคุ้นเคย
“ขอแสดงความยินดีที่ทุกท่านได้ผลงานยอดเยี่ยมในศึกชิงอำนาจทั่วเซิร์ฟ ครั้งนี้ทำหน้าให้หัวเซี่ยได้สะใจจริง ๆ เป็นบ้าเลย! 10 อันดับแรกของโลก 7 คนเป็นคนหัวเซี่ย แม้แต่ในความฝันผมยังไม่กล้าคิดแบบนี้เลย”
“โธ่ ก็แค่เรื่องปกติ เรื่องปกติ..” ซุนเทา “ถ่อมตัว”
“ฮ่า ๆ ก็จริง ดูท่าทางทุกคนจะกำลังจะไปกินข้าว? งั้นแบบนี้ไหม มื้อนี้ผมเลี้ยง นัดรวมญาติสักหน่อยเป็นไง?” นายทหารฝ่ายการเมืองจางยิ้มถาม
“นายทหารจาง มีเรื่องอะไรถึงมาหาผมหรือเปล่า?” เฉินมั่วเอ่ยถาม
“เอ่อ... ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องอะไรหรอก แค่บรรดาท่านผู้ใหญ่ด้านบนอยากพบคุณ แต่วางใจได้ พวกท่านไม่ได้มีความหมายอื่น แค่อยากเห็นหน้าคุณ แล้วก็อยากดูว่าเราจะช่วยเหลือพวกคุณตรงไหนได้บ้าง” นายทหารฝ่ายการเมืองจางกล่าวอย่างสุภาพที่สุด
“บรรดาท่านผู้ใหญ่ด้านบน...!” เฉินซือหนิงตาโต เธอรู้ดีที่สุดว่า “บรรดาท่านผู้ใหญ่ด้านบน” ที่นายทหารจางพูดถึงนั้นมีน้ำหนักแค่ไหน คนเหล่านั้นคือผู้กุมชะตาที่แท้จริงของหัวเซี่ย ไม่คิดว่าจะเสด็จมาเองเพื่อพบเฉินมั่ว