บทที่ 2 : การไถ่บาปของขุนนางตัวร้าย
“WTF นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย!?”
เกร็กไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนางเอกหมายเลขสองถึงได้มาตกอยู่ในสถานการณ์คอขาดบาดตายแบบกะทันหัน แต่เขารู้แค่อย่างเดียว คือต้องไม่ปล่อยให้ซิลเวียมาตายที่นี่เด็ดขาด
ไม่อย่างนั้น ก่อนที่เขาจะได้ออกจากที่บ้า ๆ นี่ โลกคงพังครืนลงไปซะก่อน
เขาจึงกระโดดลงไปในแม่น้ำใต้ดินที่ไหลเชี่ยวกราก น้ำเย็นเฉียบโอบล้อมร่างในทันที แต่ด้วยการสนับสนุนของ [ปรับตัวใต้น้ำ LV3] ความมืดและกระแสน้ำก็กลายเป็นดินแดนที่คุ้นเคย
เขาแหวกว่ายราวกับปลา มุ่งหน้าไปยังร่างสีชมพูที่กำลังจมดิ่งลงไป
ห่างจากผิวน้ำราวห้าเมตร เขาก็มองเห็นสถานการณ์ได้ชัดเจน
สัตว์อสูรประเภทยักษ์ใช้หนวดของมันรัดข้อเท้าของซิลเวียเอาไว้ และเห็นได้ชัดว่าเธอถึงขีดจำกัดแล้ว สติเลือนราง ผมยาวสีชมพูแผ่สยายในน้ำ
“อ๋อ ปลาหมึกน้ำดำนี่เอง สมเป็นอันดับหนึ่งของเมนูต้องกินสำหรับมือใหม่ดันเจี้ยนจริง ๆ”
เมื่อรู้สถานการณ์แล้ว เกร็กก็รีบเข้าไปใกล้ ในวินาทีที่แตะไหล่เธอ ซิลเวียผู้ไร้สติก็ลืมตาขึ้นน้อย ๆ แต่รูม่านตาไม่มีจุดโฟกัส
“ไม่มีทางเลือกแล้วสินะ งั้นเป่าลมให้เธอก่อนแล้วกัน”
เกร็กประคองใบหน้าเธอ แล้วแนบริมฝีปากของตัวเองลงไป
นุ่มจัง
นี่คือความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัว
แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็เป่าลมหายใจหนึ่งลงไป
ร่างของซิลเวียสั่นเล็กน้อย เธอเบิกตากว้างด้วยความงุนงง ราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
เกร็กไม่ให้เวลาเธอได้ตอบสนอง เขาหันไปมองสัตว์อสูรปลาหมึกนั่น แล้วยกมือขวาขึ้น
[กระสุนน้ำ]
ลำน้ำอัดแน่นสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ตรงเข้าปะทะส่วนหัวของสัตว์อสูร ฆ่ามันในทันที
[ได้รับค่าประสบการณ์: 70]
[ได้รับค่าประสบการณ์พิเศษ: 7]
[เลเวลอัปเป็น: LV16]
[ได้รับสกิล: พันธนาการหนวด LV1]
พันธนาการหนวดมันสกิลบ้าอะไรเนี่ย!?
แถมฉันก็ไม่มีหนวดด้วยนะเฟ้ย!
กวาดตามองข้อความที่เด้งขึ้นมาบนแผงหน้าปัด ความสนใจก็กลับมายังความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว
หลังจากหนวดของมันคลายออกจากซิลเวีย เกร็กก็พาซิลเวีย......ดำดิ่งลงไปยังก้นแม่น้ำที่ลึกกว่าเดิมทันที
สาเหตุเพราะเขาเห็นว่าปลาหมึกเงามืดตัวเมื่อกี้ดันดรอปอัญมณีเวทพื้นฐานออกมา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ไอเทมจากการดรอปตั้งแต่มาอยู่ใต้ดันเจี้ยนหลายวัน!
หลังจากเก็บอัญมณีก้อนนี้ขึ้นมาได้ เกร็กถึงได้พาซิลเวียที่หมดสติไประหว่างทางกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
“ฮู้ว!”
โผล่พ้นผิวน้ำแล้ว เกร็กก็สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด ทันทีที่ภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้น ฉากที่เต็มไปด้วยแรงกระแทกก็พุ่งเข้ามาในสายตา
ตรงริมฝั่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เด็กสาวผมเทาคนหนึ่งกำลังถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเป็นชิ้นสุดท้าย
ชุดชั้นในสีขาวบริสุทธิ์แนบกระชับไปกับส่วนโค้งเว้าที่ได้สัดส่วนของเรือนกาย ภายใต้แสงริบหรี่เรืองรองเป็นประกายนุ่มนวลดุจไข่มุก
ละอองความชื้นและไอร้อนอบอ้าวก่อตัวเป็นม่านหมอกบาง ๆ วาดเค้าโครงของเอวที่สอบเข้าอย่างน่าตะลึงและเรียวขาที่ยาวตรง
และเธอผู้นี้ก็คือตัวเอกของเรื่องนี้ รวมถึงเป็นคนที่ฆ่าเขามากที่สุดในโลกนี้ด้วย วิกตอเรีย นั่นเอง
หยาดน้ำหยดลงมาจากปลายคางของเกร็ก กระทบผิวน้ำเกิดเสียง “ติ๊ง” เบา ๆ สองคนสบตากัน
เกร็ก: “nice body....?”
วิกตอเรีย: “.......”
บรรยากาศอึดอัดอยู่พักหนึ่ง
แต่เกร็กก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่าตอนนี้เธออาจจำตัวเองไม่ได้ เพราะผมยาวสีทองเป็นประกายของเขาพอเปียกแล้วก็มิดหน้าพอดี
เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเอกจากสายฆ่าคนนี้สรรหาความตายแบบใหม่ลำดับที่ 1381 มาให้เขา เกร็กจึงเปลี่ยนเสียงพูดว่า:
“ฉันก็แค่เทพเจ้าแห่งแม่น้ำที่ผ่านมาเฉย ๆ ไม่ต้องไปสนใจฉันหรอกนะ”
พูดจบ เขาก็วางซิลเวียที่หมดสติลงบนฝั่ง แล้วเตรียมจะดำน้ำหนีไปจากที่นี่ทันที
อย่างไรก็ตาม เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เขาชะงักไปทั้งตัว
มันเป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและชัดถ้อยชัดคำ:
“นี่ เกร็ก”
วิกตอเรียกอดอก ดวงตาสีเทาไม่สะท้อนภาพใด ๆ ในน้ำ
“นายจะเล่นเป็นไม่รู้จักกันไปถึงเมื่อไหร่?”
วิกตอเรียไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ทั้งเกลียดตัวเองและถูกตัวเองเกลียดถึงได้ช่วยเหลือเพื่อนของเธอด้วยความเต็มใจ
แต่วัดจากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขา คนคนนี้ต้องมีแผนอะไรในใจแน่ ๆ!
“จุ๊ ก็โดนดูออกจนได้สินะ”
เห็นแบบนั้น เกร็กก็เลิกเสแสร้ง
เขายันมือข้างหนึ่งกับก้อนหินเปื้อนโคลนที่ลื่น ๆ บนฝั่ง พลิกตัวขึ้นฝั่งอย่างคล่องแคล่ว มืออีกข้างหวีผมทองเปียกโชกไปข้างหลัง เผยใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะมีคราบน้ำเกาะก็ไม่อาจบดบังได้
“นี่ ฉันเปล่าไปหาเรื่องเธอนะ แถมยังช่วยชีวิตเพื่อนเธอด้วย”
เขาสะบัดหยดน้ำจากเส้นผม น้ำเสียงแฝงความเอือมระอา “ไม่เห็นต้องพูดจาห้วน ๆ แบบนั้นเลย”
ถ้าเป็นบนผิวดิน เกร็กคงไม่กล้าโต้ง ๆ แบบนี้แน่ แต่นี่คือดันเจี้ยน บ้านของเขา
ภายใต้บัฟที่กองซ้อนกัน ถ้าต้องลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ตอนนี้เขาก็ไม่แน่ว่าจะสู้วิกตอเรียไม่ได้
และที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่เขาจะไม่ต้องเจอกับดราม่าฆ่าตัวละครแบบมั่ว ๆ ที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายอีก
“นายไม่ได้หาเรื่องฉัน?”
วิกตอเรียหัวเราะเย็น:
“ตอนสอบเข้า ใครเป็นคนทำอะไรกับเครื่องมือเวท จนฉันเกือบถูกไล่ออกเพราะควบคุมพลังไม่อยู่?”
“วันเปิดเรียนวันแรก ใครประกาศต่อหน้าธารกำนัลว่า ‘สามัญชนต่ำต้อยไม่คู่ควรกับการก้าวเข้ามาในสถาบันเวทมนตร์กลอรีเควล’?”
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนทุกคำ:
“อย่าคิดนะว่าแค่ถูกตระกูลไล่ออก แล้วมาหลบอยู่ในดันเจี้ยน เรื่องที่เคยทำไว้จะลบล้างได้หมด”
เวรละ ดูท่าตอนที่ฉันข้ามมิติมา เหตุการณ์ในบทนำคงเกิดขึ้นไปแล้วจริง ๆ สินะ
มิน่าล่ะเธอถึงได้เป็นศัตรูกับฉันขนาดนี้
ถึงเกร็กจะไม่กลัวมีเรื่อง แต่เขาก็ไม่อยากมีเรื่องเหมือนกัน
กว่าจะข้ามมิติมาโลกแฟนตาซีได้ เขาไม่อยากกลายเป็นศัตรูกับตัวเอกจริง ๆ เพราะเรื่องงี่เง่าที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้
เขาคิดว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งช่วยเพื่อนของเธอไป ก็น่าจะปรับความสัมพันธ์กับเธอได้ไม่ยาก
เกร็กครุ่นคิดสักพัก แล้วตัดสินใจใช้ประโยชน์จากสถานะผู้กล้าที่มีคนรู้น้อยนิดของวิกตอเรีย กับตระกูลของตัวเองที่เป็นมนุษย์แต่ใจฝักใฝ่เผ่าอสูร
“เธอเคยคิดบ้างไหม”
เกร็กเงยหน้าขึ้น สบตากับวิกตอเรียตรง ๆ เสียงกดต่ำมาก แต่แฝงความหมายลึกซึ้งที่จงใจสร้างขึ้น:
“ว่าที่จริงฉันตั้งใจทำอย่างนั้นนะ ผู้กล้าวิกตอเรีย”
สิ้นเสียง แผงหน้าปัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเกร็ก:
[การไถ่บาปของขุนนางตัวร้าย (ปลดล็อกแล้ว): กรุณาพิชิตดันเจี้ยนชั้นที่หนึ่งให้ได้ก่อนจบฉากแรกของเนื้อเรื่อง]
[สำเร็จ: รางวัลคือการอัปเกรดความสามารถติดตัวสามอย่างเต็มขั้น]
[ล้มเหลว: รางวัลคือ CG การตายรูปแบบใหม่ลำดับที่ 1381]
เกร็ก: .....นี่ เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่า ‘บุญคุณของท่านดันเจี้ยนนี่ช่างค้างคาใจจนใช้คืนไม่หมดเลย’
แล้วแบบนี้....เลิกใช้คืนไม่ได้หรือไง?