บทที่ 1: บุญคุณของดันเจี้ยน
ดันเจี้ยนใต้สถาบันเวทมนตร์กลอรีเควล
แม่น้ำใต้ดินที่เชี่ยวกรากไหลอยู่ริมตลิ่งหิน แสงไฟกระเพื่อมไหวแต่งแต้มผนังหินโดยรอบให้เป็นสีส้มอบอุ่น
［เพราะความเสื่อมทรามของเจ้า ได้ทำให้นามสกุลแปดเปื้อน นับแต่นี้เป็นต้นไป ตระกูลดยุกซาสตัดสินใจขับเจ้าออกจากตระกูล จงกลับเนื้อกลับตัวเสีย ไอ้ไร้ค่า！］
"เฮ้ย แค่ขาดเรียนไม่กี่วันก็ไล่ออกจากตระกูลเลย？ดูท่าฉันคงเป็นที่รังเกียจจริง ๆ สินะ"
หากเป็นเกรกก์·ซาสคนก่อนหน้า หลังจากอ่านจดหมายนี้จบ คงต้องตกอยู่ในห้วงสิ้นหวังอย่างที่สุด เพราะเขาสูญเสียที่พึ่งพิงสูงสุดไปแล้ว
แต่เกรกก์ในตอนนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะเขาเป็นคนทะลุมิติ
หลังจากอ่านจดหมายนี้จบ เกรกก์ก็ขยำซองจดหมายโยนทิ้งลงแม่น้ำใต้ดินอย่างไม่ใยดี พลางล้างคราบเลือดที่เปื้อนจากการล่ามอนสเตอร์รอบแคมป์ไปด้วย
"ช่างเถอะ ยังไงกลางเรื่องตระกูลนี้ก็ต้องล่มสลายอยู่แล้ว พวกนายจะยอมรับฉันรึเปล่าก็ช่างปะไร แล้วก็...ฉันจะรอดไปถึงกลางเรื่องหรือเปล่ายังเป็นปัญหาใหญ่เลยโว้ย！"
เกรกก์ใจจะพังอยู่แล้ว
เขาไม่เข้าใจเลย ตอนที่กำลังเล่นรอบที่ 81 ของเกม 《แม้แต่เด็กผู้หญิงก็ร่วมกันปาร์ตี้หลายคนอย่างสนุกสนาน โลกแบบนี้นายชอบไหม？》 ซึ่งเป็นเกมแนวจับคู่หญิงสาวกันเอง กลับเกิดทะลุมิติขึ้นมาซะงั้น
แล้วยังทะลุมาเป็นตัวละครชายที่มีภาพอาร์ตเต็มตัวเพียงคนเดียวในเรื่องต้นฉบับ นั่นก็คือ เกรกก์·ซาส
แน่นอน อย่าเข้าใจผิด ทีมสร้างไม่ได้ให้ภาพอาร์ตเต็มตัวเขาคนเดียวเพราะรักใคร่ ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายต่างหาก！
ถึงเขาจะหน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างมาก แต่คงเพราะการตั้งค่าของทีมสร้างละมั้ง ตัวละครหญิงสำคัญทุกตัวในเรื่องต้นฉบับ เมื่อมองเขาแวบแรก จะไม่หลงใหลในรูปร่างหน้าตาของเขาเลย กลับรู้สึกรังเกียจจากใจลึก ๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ดังนั้น ถึงเขาจะเป็นตัวละครชายตัวเดียวที่มีภาพอาร์ตเต็มตัวในเรื่องต้นฉบับ แต่ก็ไม่มีทางได้ครอบครองหัวใจของบรรดานางเอกเด็ดขาด
และความมุ่งร้ายของทีมสร้างก็ไม่ได้มีแค่นี้
ในโลกที่เต็มไปด้วยความเป็นไปได้หลากหลายนี้ มีเพียงเกรกก์·ซาสผู้เดียวที่เป็นตัวร้ายที่ชะตาขาด
ในเกมนี้ เขามีภาพ CG ส่วนตัวมากที่สุดถึง 1386 ภาพ และในจำนวนนั้น 1380 ภาพเป็นภาพการตายสารพัดรูปแบบของเขา นั่นทำเอาผู้เล่นที่อยากเก็บให้ครบในตอนนั้นปวดหัวแทบบ้า
ถ้ามีมือใหม่ทะลุมิติมา ก็คงตายแบบไร้เหตุผลไปนานแล้ว
แต่ยังดี เกรกก์ตอนนี้คือเซียนขั้นเทพ
หลังจากเล่นเนื้อเรื่องต้นฉบับมา 81 รอบ เขารู้ว่าเกรกก์·ซาสมีเพียงที่เดียวที่ไร้ซึ่งภาพ CG การตาย
นั่นก็คือ ดันเจี้ยน
เพราะในโลกนี้ ดันเจี้ยนไม่ว่าที่ไหนก็เป็นสถานที่อันตรายอย่างยิ่ง แม้ข้างในจะมีอัญมณีและไอเทมเสริมพลังเวทมนตร์อยู่ก็ตาม ถึงกระนั้นก็ยังมีน้อยคนที่สมัครใจเข้าไปในดันเจี้ยน
และเกรกก์·ซาสผู้เป็นตัวร้ายขุนนางตัวพ่อแบบคลาสสิกก็ไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่ว่าจะในเส้นทางไหน เวลาใด ๆ เขาก็ไม่เคยก้าวเข้ามาในดันเจี้ยน ดันเจี้ยนจึงเป็นที่เดียวที่ไร้ภาพ CG การตายของเขา
ดังนั้น หลังจากรู้ตัวว่าทะลุมาเป็นเกรกก์·ซาส เขาก็วิ่งเตลิดออกจากห้องเรียนที่กำลังมีคาบเรียนมา จนกระทั่งก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยนถึงได้หยุดฝีเท้า
"แต่ว่ายังดีที่ในฐานะคนทะลุมิติ ฉันก็มีสูตรโกง ไม่งั้นตอนเพิ่งเข้ามาถึงชั้นหนึ่ง ฉันคงกลายเป็นภาพ CG การตายภาพที่ 1387 ไปแล้ว"
หลังจากโยนซากมอนสเตอร์ที่กินไม่ได้ลงแม่น้ำใต้ดินข้าง ๆ เกรกก์ก็เปิดแผงสถานะพื้นฐานของตัวเองดู：
［ชื่อ：เกรกก์·ซาส］
［เผ่าพันธุ์：มนุษย์］
［เลเวล：LV15］
［ร่างกาย：2→3］
［ความคล่อง：2→3］
［สติปัญญา：1→7］
［เสน่ห์：10（？）］
［กำลังใจ：1→6］
［โชค：10（สีดำ）］
"อืม สมแล้วที่แผงพื้นฐานเดิมนั้น ยกเว้นเสน่ห์แล้ว ก็เป็นแผงของตัวประกอบ ขนาดด้านโชคยังแย่กว่าตัวประกอบอีก"
สิ่งที่ทำให้เกรกก์โล่งใจก็คือพรสวรรค์ด้านล่างพวกนี้
［นักสำรวจดันเจี้ยน（พัฒนาได้）：เมื่ออยู่ในดันเจี้ยน ดาเมจที่ทำต่อสิ่งใด ๆ เพิ่มขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์］
［สรรเสริญดันเจี้ยน（พัฒนาได้）：เมื่ออยู่ในดันเจี้ยน ค่าโชคจริงของโชคจะไม่ต่ำกว่า 0］
［เมตตาดันเจี้ยน（พัฒนาได้）：เมื่ออยู่ในดันเจี้ยน ค่าประสบการณ์ที่เจ้าได้รับจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย］
［ย่อยสลาย（คงที่）：เมื่ออยู่ในดันเจี้ยนสังหารศัตรู มีความน่าจะเป็นที่จะได้รับสกิลสุ่มหรือชิ้นส่วนสกิลของศัตรู］
［？（รอเปิดใช้งาน）］
"บุญคุณของท่านดันเจี้ยนนี่มันนับไม่ถ้วนเลยจริง ๆ ขอรับ！"
เกรกก์อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอีกครั้ง
ตัดเครื่องหมายคำถามออกไปหนึ่งตัว พรสวรรค์อีกสี่ตัวที่เปิดใช้งานแล้วในสายตาเขา ไม่ใช่แค่โคตรโกง แต่ยังลงตัวกับความต้องการตอนนี้ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ！
ยิ่งโดยเฉพาะพรสวรรค์ตัวที่สี่ ที่ทำให้ช่วงเวลานี้ตอนเอาชีวิตรอดและล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยน เขายังได้สกิลดี ๆ ติดมาด้วยบางอย่าง
［ได้รับสกิล：อ้อนอ้อน LV3，ต้านการโจมตีทื่อ LV2，มุดดิน LV1，ต้านทานเวทมนตร์ธาตุดิน LV2，พลังเวทมนตร์ธาตุดิน LV1，ปรับตัวใต้น้ำ LV3，ต้านทานเวทมนตร์ธาตุน้ำ LV2，พลังเวทมนตร์ธาตุน้ำ LV1，ต้านทานความหนาว LV1］
สกิลพวกนี้ทำให้เกรกก์มั่นใจขึ้นมาอีกว่าสามารถเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนได้
ถึงแม้สภาพความเป็นอยู่ที่นี่จะลำบากเกินไปจริง ๆ
แต่ขอแค่เขารอดไปถึงตอนที่นางเอกทั้งหลายเคลียร์จบบทสรุปใหญ่ได้ เมื่อถึงตอนนั้นเขากลับขึ้นดินแล้ว ก็จะไม่มีภาพ CG การตายปรากฏขึ้นอีก เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีแล้ว！
ดังนั้น เป้าหมายหลักสุดของเขาตอนนี้ ก็คือการหาทางเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนต่อไป
"แต่ว่านี่ก็ไม่รู้ว่าความคืบหน้าของเนื้อเรื่องตอนนี้อยู่ตรงไหนแล้ว"
เพราะเขารีบหนีตาย ก่อนหน้านั้นนอกจากจะแน่ใจว่าตัวเองเป็นเกรกก์·ซาสแล้ว ก็แทบไม่รู้เรื่องเลยเกี่ยวกับความคืบหน้าของเนื้อเรื่องในตอนนี้
แต่ว่าสิ่งเดียวที่พอจะแน่ใจได้ก็คือ ตอนนี้เนื้อเรื่องในเรื่องต้นฉบับต้องเริ่มต้นขึ้นแล้วแน่ ๆ เพราะตอนที่วิ่งออกจากห้องเรียน เขายังหางตามองเห็นว่าเป็นห้องเรียนของปีสอง ฉะนั้นในตอนนี้เรื่องต้องดำเนินมาถึงช่วงต้นเรื่องแล้วแน่
"ต้องนับถือคนในตระกูลจริง ๆ ที่รู้ว่าฉันอยู่ในดันเจี้ยน ยังส่งจดหมายมาให้ได้ สมเป็นบอสตัวร้ายที่รอดไปถึงกลางเรื่อง ฝีมือระดับนี้สุดยอดจริง ๆ"
พอจัดการที่พักแถวนั้นเรียบร้อยแล้ว เกรกก์ก็ลุกขึ้นเดินไปข้างกองไฟ รอพลิกเนื้อย่างไปด้วย พลางจดบันทึกคู่มือเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนของสถาบัน（ไดอารี่）ต่อไป
สายตากวาดผ่านบรรทัดก่อนหน้า
วันที่ 1：ทั้งหิวทั้งมืด ร่างกายทั้งตัวทรมานจะแย่ โชคดีมีสูตรโกงช่วย ฉันถึงพอประคองตัวไปได้ในพื้นที่ตื้น ๆ ของดันเจี้ยนชั้นหนึ่ง ต้องพยายามมีชีวิตต่อไปให้ได้ เชอะ
วันที่ 2：วันนี้เจอถ้ำธรรมชาติหนึ่งแห่ง เป็นทำเลแคมป์ที่ยอดเยี่ยมสุด ๆ！ตรงนี้ไม่มีมอนสเตอร์เกิดใหม่ พื้นแข็งโป๊ก ยังไม่ต้องกลัวถูกกระต่ายเขาขุดดินบุกโจมตีกะทันหัน สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือมอนสเตอร์ที่ซ่อนอยู่ในแม่น้ำใต้ดินข้าง ๆ แค่นี้ก็ตั้งเป็นแคมป์ประจำซะ
วันที่ 3：ลองหยั่งเชิงสำรวจอาณาเขตของดอกอสูร ตรงตามบันทึกในเรื่องต้นฉบับเลย พอรู้จุดอ่อน ถึงจะเป็นฉันก็ปราบมอนสเตอร์พวกนี้ได้ง่าย ๆ แล้วยังเจอก้อนเกลือในรังของพวกมัน ในเกสรยังมีผงคล้ายเครื่องเทศพริกไทยเสฉวนอีก เอาไว้ชูรสได้ด้วย คราวนี้ยิ่งชัวร์เรื่องเอาชีวิตรอดเข้าไปใหญ่！
วันที่ 4：ตอนเคลียร์มอนสเตอร์รอบแคมป์ เห็นทีมของนักเรียนชั้นปีสูงสามคนเดินผ่านถนนหลัก แอบได้ยินพวกเขาซุบซิบนินทาฉันอย่างสะใจ ดูลาดเลาลือเรื่องฉันหายตัวไปอย่างกะทันหันคงแพร่ไปทั่วสถาบันตั้งนานแล้ว แต่จากคำพูดพวกนั้นฟังออกว่า คนที่ปล่อยข่าวลือไม่เคยหวังดีกับฉันเลย
"เวลาช่างผ่านไปเร็วเสียจริง วันนี้ปาเข้าไปวันที่ห้าแล้ว"
เกรกก์ถอนหายใจแผ่วเบา จรดปากกาลง เริ่มจดบันทึกประสบการณ์ของวันนี้
วันที่ 5：วันนี้ได้รับซองจดหมายถูกถอนชื่อออกจากตระกูล แต่นี่สำหรับฉันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เรื่องที่ต้องระวังในวันนี้คือตรงทางเข้าจากพื้นที่ตื้นไปยังพื้นที่กลาง เจอพวกกอบลินกลุ่มหนึ่ง ตามปกติแล้วพวกมันไม่เคยปรากฏในพื้นที่ตื้น สถานการณ์ครั้งนี้ผิดปกติอย่างมาก ไม่รู้ว่าเกี่ยวอะไรกับทีมของนักเรียนชั้นปีสูงที่ผ่านมาเมื่อก่อนหน้านี้รึเปล่า ยังไงก็ตามเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่ไม่จำเป็น ช่วงนี้หลีกเลี่ยงบริเวณนี้ไปให้หมดจะดีที่สุด
พอเขียนเสร็จก็หยิบเนื้อย่างกระต่ายเขาที่สุกได้ที่แล้วหนึ่งไม้ กำลังจะงับคำหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่แว่ว ๆ คุ้นดังมาจากไม่ไกล：
"ซิลเวีย！เร็วเข้าจับมือฉัน！"
"แค่ก——？！"
เกรกก์สำลักจนตัวโยน รีบหันหน้าไปปุบปลับ เงาร่างงามสองคนก็ปรากฏในสายตาทันที
บนทางเดินแคบ ๆ สาวน้อยผมสีเทาคนหนึ่งกำลังหมอบลงกับพื้น แล้วยื่นมือของตัวเองไปยังแม่น้ำใต้ดินด้วยความพยายามสุดแรง
ส่วนในแม่น้ำใต้ดินที่เชี่ยวกราก ยังมีนักเรียนหญิงผมสีชมพูอีกคน เท้าของหล่อนดูเหมือนจะถูกอะไรบางอย่างเกี่ยวไว้ แล้วเริ่มค่อย ๆ ห่างจากตลิ่งไป และกำลังจมดิ่งลง
"……หา？！"
สมองของเกรกก์ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ถ้าความจำของเขาไม่ผิดพลาด สาวผมเทาที่อยู่ไม่ไกลนั่นก็คือตัวเอกของเกม วิกตอเรีย
ส่วนสาวผมชมพูก็คือตัวละครนางเอกหมายเลขสอง ซิลเวีย
แต่พวกเธอทั้งคู่มาอยู่ที่นี่เพื่ออะไรกัน？
แล้วเนื้อเรื่องที่ซิลเวียกำลังจะตายคาที่นี่มันอะไรกันแน่？！
ในเกมไม่มีซีนนี้เลยนี่หว่า！！