"น่าทึ่งยิ่งนัก! ให้ตายเถอะ! ข้า... ข้าอยากฝึกวรยุทธ์!"
"อาจารย์ซ่ง ศิษย์ก็อยากเรียนเช่นกัน!"
ผู้คนพากันตกตะลึง โดยเฉพาะเหล่าเพื่อนร่วมห้องชาย ต่างตื่นเต้นดีใจยิ่ง
ซ่งเฉิงหมินกล่าวต่อว่า "เมื่อวรยุทธ์บรรลุถึงขีดสุดจะก่อเกิดปราณเซียนหนึ่งเส้นขึ้น ปราณเซียนเส้นนี้สามารถขยายรากวิญญาณได้ บรรลุถึงเป้าหมายในการฝึกฝนเซียน!"
กล่าวจบ ซ่งเฉิงหมินเสริมว่า "รากวิญญาณอ่อนแอในโลกเสวียนเจียงนับว่าเป็นหนึ่งในร้อยเหมือนกัน พวกเจ้าล้วนมีรากวิญญาณอ่อนแอ ก็ไม่ถือว่าถูกตัดเส้นทางเซียนเสียทีเดียว"
"เช่นนั้นอาจารย์ซ่งโปรดสอนพวกเราฝึกวรยุทธ์ด้วยเถิด!"
หัวหน้าห้องเติ้งจื่อหยางเอ่ยขึ้นทันควัน
ซ่งเฉิงหมินส่ายศีรษะ "ข้าจะไปบำเพ็ญเซียนแล้ว พวกเจ้าอยากฝึกวรยุทธ์ก็ไปฝึกที่ตีนเขากันเอง"
"ตีนเขา?"
ผู้คนจ้องมองเบื้องล่าง ทว่าขณะนี้พวกตนอยู่บนยอดสุดของยอดเขา เบื้องล่างเป็นทะเลเมฆหนาทึบ มองไม่เห็นเลยว่าตีนเขาเป็นสถานที่ใด
"ที่ที่พวกเจ้าอยู่ตอนนี้เรียกว่าเขตเหมืองเขาหลิงกวาน เป็นหนึ่งในเขตเหมืองของสำนักเสวียนหยางซึ่งเป็นสำนักเซียน ในเขตเหมืองนี้มีปรมาจารย์วรยุทธ์มากมาย พวกเขาใช้เส้นทางใช้วรยุทธ์เข้าสู่หลักธรรม สำนักเสวียนหยางด้านหนึ่งมอบตำราวรยุทธ์ให้ อีกด้านก็มอบอาหารโอสถให้ ช่วยให้พวกเขายกระดับวรยุทธ์อย่างรวดเร็ว"
"ตอนนี้พวกเจ้ามีสองทางเลือก ทางเลือกแรก เข้าร่วมเขตเหมืองนี้ ขุดเหมืองให้สำนักเสวียนหยาง แล้วจะได้รับตำราวรยุทธ์กับอาหารโอสถฟรี ต่อให้ภายหน้าพวกเจ้าไม่สำเร็จ ออกจากเขตเหมืองไป ในโลกมนุษย์เบื้องนอก พวกเจ้าก็จะเป็นปรมาจารย์วรยุทธ์เช่นกัน"
"ทางเลือกที่สอง บัดนี้ข้าจะพาพวกเจ้าออกจากเขาหลิงกวาน ไปผจญภัยในโลกเสวียนเจียงด้วยตนเอง จะเป็นจะตายก็ตามแต่ชะตากรรม"
"นี่... ที่นี่ภาษาก็ไม่เข้าใจ ข้าเลือกเข้าร่วมเขาหลิงกวานดีกว่า!"
"ข้า... ข้าเข้าร่วมเขาหลิงกวานด้วย!"
"ข้ายินดีขุดเหมือง"
ณ ที่นั้น เพื่อนร่วมห้องหลายคนพากันตัดสินใจ
เฝิงปินรีบถามฉีฝาน "ฉีฝาน เหตุใดข้าจึงรู้สึกผิดปกติไปบ้าง? อาจารย์ซ่งเหมือนจะขายพวกเราเสียสิ้น! แถมยังขายให้กับเขตเหมืองเสียด้วย"
ฉีฝานขมวดคิ้ว แท้จริงเขาก็มีความคิดนี้เช่นกัน
ตั้งแต่ซ่งเฉิงหมินพาพวกเขามาที่นี่ เสียเงินทดสอบรากวิญญาณ ฉีฝานรู้สึกว่ามีเงื่อนงำบางอย่าง
ทว่าเวลานี้ ตนสามารถปฏิเสธได้หรือไม่?
ที่นี่ทั้งไม่รู้จักผู้คน ไม่รู้จักภาษาพื้นที่ ออกจากเขตเหมืองไป ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นทางเลือกที่ดี
อย่างน้อยที่สุด เมื่ออยู่ที่นี่ ชีวิตน่าจะไม่ถูกคุกคาม
"ขุดไปเถิด! ขุดเหมืองก่อน เรื่องอื่นรอภายหลัง"
ฉีฝานและเฝิงปินก็แสดงเจตนายินยอมอยู่ในเขาหลิงกวานเพื่อขุดเหมือง
"เอาล่ะ หากไม่มีปัญหาใด ก็ตามข้าลงเขาไปด้วยกัน"
ซ่งเฉิงหมินหันไปกล่าวกับเหยียนเฮ่าเฉินกับเฉินเหยาสองคนว่า "เฉินเหยา เหยียนเฮ่าเฉิน พวกเจ้าพักอยู่ที่นี่เถิด ท่านผู้วิเศษจะจัดการให้พวกเจ้าอย่างดีเอง"
ซ่งเฉิงหมินพาสิบแปดคนที่เหลือลงเขา
เส้นทางเขาทอดสูงชัน เป็นขั้นบันไดหินคล้ายกับภูเขาเทียนเหมิน ทว่าสูงชันกว่าภูเขาเทียนเหมินยิ่งนัก ดีหน่อยตรงที่เป็นทางลง
ผู้คนเดินทางมาตลอดทางลง พบว่าสองข้างเป็นผนังหน้าผา ยังมีถ้ำมากมาย
ในถ้ำสองข้างทางนี้ มีบางขณะมีผู้แปลกประหลาดสวมชุดพิสดารเดินออกมา เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่คนจากโลกเดิม เครื่องแต่งกายบนเรือนกายคล้ายกับคนโบราณของแผ่นดินหัวเซี่ยอยู่บ้าง
"อาจารย์ซ่ง ภายภาคหน้าพวกเราจะต้องพักอาศัยอยู่ในถ้ำหินสองข้างนี้หรือไม่? มิต้องปีนบันไดหินนี้ทุกวันหรอกหรือ?"
มีเพื่อนร่วมห้องเอ่ยถามซ่งเฉิงหมิน
ซ่งเฉิงหมินได้รับโอสถสองขวดจากสตรีผู้วิเศษนั้น อารมณ์ดีนัก เขายิ้มกล่าวว่า "จะอาศัยอยู่ในถ้ำหินที่นี่มิใช่เรื่องง่ายเลย ผู้ที่อาศัยในถ้ำหินนี้ได้ล้วนเป็นปรมาจารย์วรยุทธ์ทั้งสิ้น"
"อีกทั้ง ยอดเขาคือพื้นที่ของท่านผู้วิเศษ ภายภาคหน้าหากพวกเจ้ายังฝึกวรยุทธ์ไม่ถึงขีดสุดในเขาหลิงกวาน ก็อย่าได้ขึ้นมาบนนี้ มิเช่นนั้นรนหาที่ตาย!"
ผู้คนพลันกระจ่างแจ้ง
เฝิงปินถามว่า "อาจารย์ซ่ง บนยอดเขานี้มีผู้วิเศษอยู่กี่ท่าน?"
ซ่งเฉิงหมินส่ายศีรษะ "ข้าเองก็มิทราบ แต่มิได้มีเพียงหนึ่งเดียว พวกท่านประจำอยู่เขตเหมืองนี้โดยเฉพาะ"
ไม่นาน ซ่งเฉิงหมินนำผู้คนมาถึงตีนเขา ณ ตำแหน่งทางขวาของตีนเขาห่างไปร้อยจั้ง มีค่ายรูปแบบกระโจมที่สร้างขึ้นด้วยหิน
ภายในค่ายนี้พื้นที่มีความราบเรียบ มีลานโล่งกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง ทางสองฟากต่างมีถ้ำขนาดใหญ่หนึ่งคู่
และบนลานว่างอันกว้างใหญ่นั้น ตั้งเสาไม้อยู่กลางลานถึงหนึ่งพันกว่าต้น
เวลานี้มีชายหนุ่มหญิงสาวราวสามสิบกว่าคน กำลังตั้งท่าแปลกประหลาดอย่างทุ่มเทอยู่บนเสาไม้
เบื้องหน้าผู้คน มีชายกลางคนสวมเสื้อคลุมดำผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ไขว่ห้าง มือพลิกอ่านหนังสือตำรา
เมื่อซ่งเฉิงหมินพาศิษย์สิบแปดคนเดินเข้ามา ชายกลางคนเสื้อดำผู้นี้มองมา และลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เดินเข้ามารับหน้าซ่งเฉิงหมินด้วยตัวเอง
"อาจารย์ซ่ง สถานการณ์เป็นเช่นไรบ้าง?"
ชายกลางคนชุดดำนี้เอ่ยปากภาษาจีนกลางได้อย่างคล่องแคล่ว สร้างความตะลึงแก่ผู้คน
"ฉีฝาน เหตุใดผู้นี้ถึงพูดภาษาจีนของเราได้?"
เฝิงปินถามด้วยความประหลาดใจ
ฉีฝานคาดคะเนว่า "ผู้นี้น่าจะเป็นอีกคนที่อาจารย์ซ่งพามาจากโลกมนุษย์เช่นกัน ดูท่าพวกเรามิใช่กลุ่มแรก"
เฝิงปินได้ยินก็อึ้งงันไปชั่วขณะ แต่ทว่ามีเพียงเหตุผลนี้ที่ฟังขึ้น
เพียงแต่ซ่งเฉิงหมินใช้วิธีใดพาพวกเขามาที่นี่กันแน่?
ซ่งเฉิงหมินยิ้มกล่าวกับชายกลางคนชุดดำว่า "โชคไม่เลวเลย คราวนี้พนันชนะแล้ว หาต้นกล้าเซียนได้สองคน"
ชายกลางคนชุดดำได้ฟังก็ดีใจ รีบประสานมือคารวะซ่งเฉิงหมิน "เช่นนั้นอาจารย์ซ่งคงได้รับโอสถรวมปราณถึงสองเม็ด! ข้าต้องขอแสดงความยินดีกับอาจารย์ซ่ง! อาจารย์ซ่ง เส้นทางเซียนก็อยู่ในไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!"
ซ่งเฉิงหมินโบกมือ "ข้าอายุหกสิบกว่าแล้ว พึ่งจะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ เวลาที่เหลือแก่ข้านั้นมีน้อย ภายภาคหน้าคงต้องฝากไว้กับพวกเจ้าคนหนุ่มสาว"
"จริงสิ สิบแปดคนนี้ก็เช่นเจ้า มีรากวิญญาณอ่อนแอ พวกเขาล้วนยินยอมอยู่ในเขาหลิงกวานนี้ เจ้าช่วยสอนภาษาที่นี่แก่พวกเขา ถึงเวลาหากไม่สามารถเพิ่มโลหิตได้สำเร็จ อย่างน้อยก็ยังหาเลี้ยงปากท้องในโลกเสวียนเจียงนี้ได้"
ชายกลางคนชุดดำรับปากทันที
ซ่งเฉิงหมินหันไปกล่าวกับเติ้งจื่อหยางและคนอื่นๆ ว่า "ผู้นี้มีนามว่าหยางช่าน เป็นศิษย์ของข้าที่โรงเรียนอิ๋งเจียงหมายเลขสองรุ่นปี 2008 อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในครูฝึกของที่นี่ รับผิดชอบสอนวรยุทธ์แก่พวกเจ้า พวกเจ้าติดตามศิษย์พี่หยางช่านฝึกฝนอย่างดี จะเรียนรู้วิชาได้มากน้อยเท่าใด ขึ้นอยู่กับวาสนาของพวกเจ้าเอง"
"อาจารย์ซ่ง แล้วท่านเล่า? ท่านจะไปไหน?"
บางคนฟังออกถึงความนัยในคำพูดของซ่งเฉิงหมิน จึงรีบถาม
"ข้าหรือ?"
ซ่งเฉิงหมินมองออกไปนอกภูเขา ถอนหายใจยาว "เข้ามาในโลกเสวียนเจียงนี้สามสิบปี กลับปล่อยเวลาสามสิบปีให้ผ่านเลยไปอย่างไร้ประโยชน์ เพิ่งวันนี้ถึงจะมีคุณสมบัติพอได้เห็นมุมหนึ่งของเส้นทางเซียน"
"อายุผ่านหกสิบแล้ว เพิ่งได้เริ่มฝึกตนบนเส้นทางเซียน ไม่รู้เลยว่าเส้นทางนี้ จะเดินไปได้อีกไกลเท่าใด?"
กล่าวจบ ซ่งเฉิงหมินก็ก้าวยาวออกไปนอกค่ายใหญ่
"อาจารย์ซ่ง!"
หยางช่านร้องเรียก ซ่งเฉิงหมินหยุดฝีเท้า หันมามอง
"อาจารย์ซ่ง พวกเรายังจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่?" หยางช่านถามอย่างมีความหวัง
ซ่งเฉิงหมินหัวเราะดังลั่น "สิบปี หลังจากนี้สิบปีหากข้ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าข้าจะก้าวข้ามขั้นนั้นได้หรือไม่ ข้าจะกลับมา พบปะกับพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย"
กล่าวจบ ซ่งเฉิงหมินก็หายลับไปนอกค่ายใหญ่โดยไม่หันกลับมามองอีก