"ฉีฝาน เจ้าแล้ว!"
"รีบขึ้นมาทดสอบรากวิญญาณของเจ้า"
ซ่งเฉิงหมิน อาจารย์ประจำชั้น เรียกขานนามฉีฝาน
ฉีฝานมองดูซ่งเฉิงหมินผู้มีเรือนผมขาวโพลนยืนเคียงข้างสตรีในอาภรณ์โบราณซึ่งมีกลิ่นอายล้ำเลิศนางหนึ่ง
ครั้นเหลือบไปเห็นงูเหลือมยักษ์มีปีก หงอนเนื้อสีทอง มหึมา ซึ่งขดขวางอยู่ด้านหลังนาง ก็ยังอดรู้สึกราวกับอยู่ในความฝันมิได้
เดิมทีฉีฝานเป็นศิษย์ของโรงเรียนอิ๋งเจียงหมายเลขสอง ทว่าเขาลาออกตั้งแต่ชั้นมัธยมปลายปีแรก
ครั้งนี้ ชั้นเรียนของตนจัดงานเลี้ยงฉลองจบการศึกษาชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย เชิญเขาในฐานะสมาชิกของชั้นเรียนให้เข้าร่วมสังสรรค์ ทุกคนดื่มสุรากันมากไปหน่อย
แต่ผู้ใดจะคาดคิด หลังจากสร่างเมา ทุกคนกลับพบว่าตนมาอยู่ ณ สถานที่ซึ่งเรียกว่ายอดเขาหลิงกวานแห่งนี้ และยังถูกอาจารย์ประจำชั้นซ่งเฉิงหมินจัดการให้ทดสอบอะไรบางอย่างที่เรียกว่ารากวิญญาณ!
ตามคำกล่าวของซ่งเฉิงหมิน ผลการเรียนของพวกตนย่ำแย่ หากยังอยู่ในโลกจริงย่อมไร้อนาคต ได้แต่เป็นมนุษย์เงินเดือนทำงานหนัก 996 มิสู้ตามเขามาในโลกเสวียนเจียงอันไม่เป็นเรื่องนี้เพื่อบำเพ็ญเซียน
ในตอนแรก ทุกคนไม่เชื่อ คิดว่าเป็นรายการแกล้งคน ทว่าครั้นเห็นงูเหลือมยักษ์ปีกทองตัวหนึ่งร่างยาวเกือบยี่สิบเมตรบินขึ้นมาจากใต้เขา โลกทัศน์ของพวกตนก็พังทลาย
นี่ เป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง!
ฉีฝานขจัดความคิดฟุ้งซ่าน ก้าวไปข้างหน้าทันที ยื่นมือกดลงบนฐานแท่นห้าแฉกซึ่งอยู่ตรงหน้าสตรีในอาภรณ์โบราณนางนั้น
มุมหนึ่งของฐานแท่นห้าแฉกพลันเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนริบหรี่ขึ้น
"ดี! คนต่อไป!"
อาจารย์ประจำชั้นซ่งเฉิงหมินเอ่ยขึ้น
ฉีฝานยืนอยู่ด้านข้าง เฝิงปิน สหายสนิทและเพื่อนร่วมหมู่บ้านที่เพิ่งผ่านการทดสอบไปก่อนหน้านี้ เอ่ยกับฉีฝานทันทีว่า "ฉีฝาน เจ้าก็สว่างแล้ว ดูท่าเจ้าก็มีรากวิญญาณ! พวกเราล้วนบำเพ็ญเซียนได้แล้ว! ฮ่าฮ่า! คราวนี้ช่างสุขใจนัก! คาดไม่ถึงเลยว่าไอ้ซ่งหนังเหนียวนี่ยังสามารถมาบำเพ็ญเซียนในโลกเสวียนเจียงอันใดนี่ได้ ข้าช่างรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน เจ้าหยิกข้าที ดูซิว่าข้ากำลังฝันอยู่หรือไม่?"
ฉีฝานตอบว่า "คงมิใช่ความฝัน พวกเราข้ามมิติมาจริง ๆ!"
สหายร่วมชั้นคนอื่น ๆ ก็กำลังทดสอบรากวิญญาณเช่นกัน
ไม่นานนัก ศิษย์ทั้งยี่สิบคนที่ซ่งเฉิงหมินพามาก็เสร็จสิ้นการทดสอบรากวิญญาณที่ว่าทีละคน
พวกเขาล้วนเป็นแสงริบหรี่ เพียงแค่สีต่างกันโดยไม่มีข้อยกเว้น
ครั้นถึงคราวเฉินเหยา กรรมการฝ่ายการเรียนของชั้นเรียน ทันใดนั้น มุมหนึ่งของเครื่องทดสอบห้าแฉกก็เปล่งแสงสีน้ำเงินเจิดจ้า
"ดี! เฉินเหยา เจ้าไม่เลวนัก!"
อาจารย์ประจำชั้นซ่งเฉิงหมินเปล่งเสียงชมเชย ทำให้ผู้ที่ผ่านการทดสอบรากวิญญาณไปก่อนหน้าพลอยใจคอไม่ดี
"อาจารย์ซ่ง แล้วพวกข้าล่ะ? พวกข้าถือว่ามีรากวิญญาณหรือไม่?"
บางคนอดถามไล่หลังขึ้นมามิได้
ซ่งเฉิงหมินตอบอย่างเย็นชาว่า "รีบร้อนอันใด? รอให้การทดสอบเสร็จสิ้นทั้งหมดก่อน ข้าค่อยประกาศผล"
จิตใจของทุกคนกระวนกระวาย ในที่สุด ครั้นถึงคนสุดท้ายของชั้นเรียน นั่นคือเด็กผมทองซึ่งมีผลการเรียนแย่ที่สุด มุมหนึ่งของฐานแท่นห้าแฉกก็ส่องแสงสีแดงสว่างจ้า
"ฮ่าฮ่า! สว่างแล้ว! สว่างจ้าแล้ว! ข้าบอกแล้วว่าข้าต้องมีอนาคต ข้ามันโคตรเจ๋งจริง ๆ!"
เด็กผมทองคนนั้นตื่นเต้นจนส่งเสียงร้องไห่
ซ่งเฉิงหมินก็มีแววตาตื่นตะลึง หลังจากนั้นก็ดีใจอย่างยิ่ง
ถึงตอนนี้ ศิษย์ทั้งยี่สิบคนของชั้นเรียนผ่านการทดสอบครบทั้งหมดแล้ว
ซ่งเฉิงหมินเดินเข้าไปประสานมือคารวะอาจารย์เซียนสตรีผู้นั้น เอ่ยคำพูดที่พวกฉีฝานฟังไม่เข้าใจอยู่สองสามคำ ครั้นแล้วก็มองอาจารย์เซียนสตรีด้วยความคาดหวัง
อาจารย์เซียนสตรีหยิบขวดยาสองขวดโยนให้ซ่งเฉิงหมิน
ซ่งเฉิงหมินกล่าวบางสิ่งกับอาจารย์เซียนสตรีอีกสองสามคำ อาจารย์เซียนสตรีผงกศีรษะ
ซ่งเฉิงหมินย่างกรายมาตรงหน้าทั้งยี่สิบคน ทุกคนจับจ้องเขา
"อาจารย์ซ่ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกข้ามีรากวิญญาณหรือไม่?"
มีผู้หนึ่งเอ่ยถามไล่หลังอีกครั้ง
ซ่งเฉิงหมินกล่าวว่า "มี! นับตั้งแต่เฉินเหยากับเหยียนเฮ่าเฉิน พวกเจ้าทั้งสิบแปดคนล้วนมีรากวิญญาณ! ทว่าพวกเจ้าก็ยังคงมิอาจบำเพ็ญเซียนได้ เพราะรากวิญญาณของพวกเจ้าเป็นรากวิญญาณอ่อนแอ ต่อให้ฝึกฝน ก็ยากที่จะสำเร็จลุล่วง เทียบเท่ากับให้พวกเจ้าสอบเข้าเป็นที่หนึ่งของแผ่นดินทั้งประเทศ"
ทุกคนได้ฟังคำเปรียบเปรยนี้ พลอยรู้สึกหมดหวังทันที
"อาจารย์ซ่ง ในเมื่อพวกข้าไม่สามารถบำเพ็ญเซียนได้ เช่นนั้น พวกข้าขอกลับไปได้หรือไม่?"
"ใช่แล้ว! อาจารย์ซ่ง ข้าอยากกลับไปเล่นเกม ข้าเพิ่งซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ยังไม่ได้ประกอบเลย"
"แม่ข้าก็คงจะเรียกข้าให้กลับไปกินข้าวที่บ้านแล้ว ข้าอยากกลับเช่นกัน"
ซ่งเฉิงหมินกล่าวอย่างเย็นชาว่า "กลับหรือ? ก่อนหน้านี้บนโต๊ะสุรา ข้าพูดไว้อย่างดีแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังสถานที่หนึ่ง ที่แห่งนั้นมีทั้งคน ปิศาจ มาร และเซียน สถานที่ซึ่งพวกเราไปแล้วมิอาจหวนคืน ให้ทุกคนยกมือลงคะแนน ตัดสินใจไปหรืออยู่ด้วยตนเอง พวกเจ้าทั้งยี่สิบคนล้วนยกมือแล้วมิใช่หรือ!"
หวังฉีเหวิน ตัวแทนวิชาภาษาศาสตร์ รำพึงทั้งน้ำตาว่า "อาจารย์ซ่ง พวกข้าคิดว่าท่านกำลังเปรียบเทียบว่าสังคมเป็นบ่อใหญ่ที่ย้อมสี ผู้คนในสังคมมีหลากหลายรูปแบบ เป็นปิศาจมารร้าย เป็นการอุปมาว่าพวกเราต้องไปคลุกคลีต่อสู้ในสังคม ผู้ใดจะไปคาดคิดว่าเป็นโลกเสวียนเจียงอันใดนี่จริง ๆ ล่ะขอรับ?"
"ใครมีเวลามาเปรียบเปรยกับพวกเจ้า? ปกติในห้องเรียนไม่พยายาม ตอนนี้เอามาใช้ข้ออ้างกับข้าหรือ?"
ซ่งเฉิงหมินกล่าวเสียงทุ้มว่า "ชีวิตดังหมากกระดาน หมากที่เดินแล้วมิอาจคืน! บอกพวกเจ้าตามตรง ข้าเองก็ไม่มีทางกลับไปได้เช่นกัน"
"ยิ่งกว่านั้น พวกเจ้าก็มิใช่ว่าจะไร้หนทางบำเพ็ญเซียนโดยสิ้นเชิง ยังสามารถทำตามเส้นทางของข้า ก้าวสู่หนทางแห่งการฝึกฝนได้"
ซ่งเฉิงหมินพลิกคำพูดทันที
ฉีฝานถามว่า "อาจารย์ซ่ง ยังมีหนทางใดอีกหรือจึงจะฝึกฝนได้?"
ซ่งเฉิงหมินกล่าวว่า "พวกเจ้าล้วนเป็นรากวิญญาณอ่อนแอ แต่รากวิญญาณอ่อนแอก็มิได้หมายความว่าจะไร้วาสนากับหนทางเซียนโดยสิ้นเชิง เพราะพวกเจ้าสามารถใช้วรยุทธ์เข้าสู่มรรคา ขยายรากวิญญาณได้"
จู่ ๆ ซ่งเฉิงหมินก็ลงมือ ฟาดฝ่ามือข้ามอากาศใส่ก้อนหินที่อยู่ด้านหลังพวกพ้อง
ก้อนหินสูงกว่าหนึ่งเมตรที่อยู่ไกลออกไปกว่าสิบกว่าเมตรปรากฏรอยฝ่ามือทะลุตรงกลาง
"เห็นหรือไม่? นี่แหละคือวรยุทธ์!"
ฉีฝานเห็นดังนั้น แววตาเป็นประกายเคร่งขรึม
"ที่แท้ นี่ก็คือวรยุทธ์หรือ?"
"เมื่อกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ถือว่าก้าวเข้าสู่หนทางแห่งวรยุทธ์แล้วกระมัง?"
ฉีฝานพึมพำกับตนเอง
เขามีความลับอย่างหนึ่ง นั่นคือในร่างของเขามีหนอนหิวตัวหนึ่ง ซึ่งทำให้ความอยากอาหารของเขาเพิ่มพูนอย่างมหาศาล ทั้งยังมีพละกำลังมหาศาล!
แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือ ทุก ๆ หนึ่งถึงสองชั่วยาม จะหิวจนรู้สึกกระสับกระส่าย เขาไม่มีทางเล่าเรียน ได้แต่ลาออกตั้งแต่ชั้นมัธยมปลายปีแรก ภายหลังผันตัวเป็นนักกินออนไลน์ จึงหาเงินค่าครองชีพได้
เดิมทีตามแผนการของฉีฝาน คิดจะรอให้อายุสิบแปดเต็ม ก็จะไปเป็นนักมวย มีชีวิตที่สุขสบาย แต่นึกไม่ถึงว่าจะพลัดหลงมายังโลกลึกลับแห่งการบำเพ็ญเซียนนี้
"แต่ว่า พวกเขาบำเพ็ญเซียน ข้าฝึกวรยุทธ์ จะได้ผลหรือไม่?"
ฉีฝานจมลงสู่ห้วงความคิด