ตอนที่ 22 เธอเพิ่งเคยเห็นเขาโกรธเป็นครั้งแรก
ขณะที่เซิ่งกวานเป่ยเดินผ่านขอบหมอกขาว มุ่งหน้าไปยังช่องซ่อมบำรุงเก่า เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านส่วนลึกของม่านหมอกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ฟ่านอิงได้ยินเสียงฝีเท้าก่อน แม้จะแผ่วเบา แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่จังหวะก้าวของเซิ่งกวานเป่ย
เธอเกร็งขึ้นมาทันที เพิ่งจะหันกลับ เสียงปืนก็ดังขึ้นแล้ว
ในบริเวณโครงเหล็กที่คับแคบ กระสุนกระทบชิ้นส่วนโลหะข้างทาง เศษสะเก็ดกระเด็นเฉี่ยวท่อนแขนของเธอ
ร่างของฟ่านอิงเอนหลบไปทางขวาโดยสัญชาตญาณเพียงเล็กน้อย แต่แขนก็ยังเจ็บ ความแรงของกระสุนทำให้เธอหลุดเสียง “อา” เบา ๆ ออกมา แค่ชั่ววินาทีเดียวเธอก็กลั้นเสียงไว้ได้
เหยียนอี้ซานที่อยู่ในประตูพุ่งเข้ามาหาทันที “ฝิ่น!”
หลิ่วอวี้รู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองกำลังจะหยุด มือสั่นเทา อารมณ์ที่เรียกว่าความกลัวถาโถมไปทั่วร่าง เขาไม่เคยกลัวในสนามรบมาก่อน
ฟ่านอิงไม่มีเวลาตอบ ความเจ็บกลับทำให้เธอระวังตัวขึ้นมาทันที เธอยกปืนยิงรัวไปทางเงาดำหลายนัด
เซิ่งกวานเป่ยก็มาถึงในเวลาเดียวกัน เขาเบี่ยงตัวเข้าประชิด แล้วยิงซ้ำอย่างฉับไวเด็ดขาด จัดการเป้าหมายที่ซ่อนอยู่ตรงขอบหมอกได้สำเร็จ “ผมมาแล้ว! ร้อยเอกฟ่าน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ฟ่านอิงเหลือบมองท่อนแขนของตัวเอง ชั้นนอกของชุดรบขาด เลือดเริ่มซึมออกมาแล้ว
เธอหยิบผ้าพันแผลห้ามเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างหนึ่งกดแผลไว้ ส่วนอีกข้างส่งสัญญาณให้เซิ่งกวานเป่ย “อย่าพูด”
เซิ่งกวานเป่ยคิ้วกระตุก ใจคิดว่าคราวนี้จบเห่แล้ว เล่นกันใหญ่โตขนาดนี้ พี่อวี้ต้องฆ่าพวกเราแน่...
ฟ่านอิงกัดฟันพันผ้ารอบท่อนแขน แล้วกดรัดแผลไว้ชั่วคราว “ไม่เป็นไร รีบเปิดประตูเถอะ”
เซิ่งกวานเป่ยสูดหายใจลึกหลายครั้ง กลืนคำพูดที่จวนจะหลุดออกมา “ครับ”
เขารีบนั่งยอง ๆ ตรวจช่องซ่อมบำรุง บานประตูเสียรูป ลิ้นกลอนติดตาย ด้านนอกยังมีคานเหล็กเอียงขวางกรอบประตูไว้ ดึงตามปกติเปิดไม่ออก ส่วนการระเบิดเปิดประตูอย่างฝืน ๆ ก็อาจทำให้ท่อโดยรอบสั่นสะเทือนได้ง่าย
เสียงของเจียงจิ่นจู้ดังขาด ๆ หาย ๆ มาจากหูฟัง “พี่กวานเป่ย... อย่าระเบิด... ท่อรอบ ๆ ไม่มั่นคง...”
เซิ่งกวานเป่ยตอบ “รู้แล้ว”