ฉวีม่ายยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยในคำพูดของฟ่านอิง
สายตาของเขายังคงจับจ้องผ่านกล้องเล็ง ปากกระบอกปืนไม่เบี่ยงไปแม้แต่น้อย ปัญหาคือประโยคที่ดังขึ้นในหูฟังว่า “ฝิ่น... อย่าเข้ามา” ทำให้เขา “ประเมินสถานการณ์ผิดพลาด” อย่างร้ายแรงไปแล้ว
ฉวีม่ายครุ่นคิด ก่อนจะรู้สึกว่าหัวหน้าหน่วยของเขาต้องสูดดมก๊าซพิษเข้าไปไม่น้อยแน่ ไม่อย่างนั้นหลิ่วอวี้จะตะโกนเรียกชื่อเล่นของฟ่านอิงด้วยน้ำเสียงแบบนั้นผ่านช่องสื่อสารได้อย่างไร?
เขาไม่ใช่พี่อี้ซานเสียหน่อย เหยียนอี้ซานเรียกฝิ่น ๆ อยู่ทุกวัน เพราะอีกฝ่ายเป็นลูกพี่ลูกน้อง
แล้วหลิ่วอวี้ล่ะ? คนอย่างหลิ่วอวี้อย่าว่าแต่เรียกชื่อเล่นผู้หญิงเลย รอบตัวเขามีผู้หญิงเสียที่ไหน?
หัวหน้าหน่วยคงได้ยินพี่อี้ซานเรียกแบบนั้นบ่อยในช่วงนี้ เลยเผลอเรียกชื่อเล่นของฟ่านอิงตอนสูดดมก๊าซพิษเข้าไป... เขาไม่ได้สติแล้วแน่ ๆ!
พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉวีม่ายก็จริงจังขึ้นมาเพราะคำเรียกคำเดียว “ร้อยเอกฟ่าน”
ฟ่านอิงกำลังจ้องหน้าต่างทางทิศใต้ของอาคารโรงงานหลักเขม็ง “ว่ามา”
ฉวีม่ายถาม “คุณยิงปืนเป็นใช่ไหม?”
ฟ่านอิงตอบ “แน่นอน ไม่มีปัญหา”
ฉวีม่ายว่า “หมอสนามประจำหน่วยลับระดับสูงทุกคนต้องยิงปืนเป็น”
ฟ่านอิงตอบ “ฉันรู้”
ฉวีม่ายถาม “แล้วบุกเข้าไปล่ะ? ทำเป็นไหม?”
ฟ่านอิงถามกลับ “คุณอยากให้ฉันเข้าไปช่วยพวกเขาเหรอ?”
เสียงของเซิ่งกวานเป่ยดังขาด ๆ หาย ๆ ผ่านหูฟังทันที “เฮ้ย... พวกคุณอย่าบุ่มบ่าม... หัวหน้าสั่งแล้ว... ห้ามเข้าไป...”
เสียงไฟฟ้าซ่าดังแทรก ตัดคำพูดของเขาจนขาดเป็นท่อน ๆ
ฉวีม่ายจ้องผ่านกล้องเล็ง “ผมว่าหัวหน้าหน่วยสูดดมก๊าซพิษเข้าไปแน่ ๆ”
ฟ่านอิง “...”
ฉวีม่ายเสริม “เมื่อกี้เขาถึงกับเสียสติ เรียกร้อยเอกฟ่านด้วยชื่อเล่นแล้ว”
ฟ่านอิง “...” ตอนนี้เธอรู้สึกจนปัญญาจริง ๆ
ทางเซิ่งกวานเป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงด่าที่ขาดวิ่นเพราะสัญญาณรบกวนดังมา “แก... ตาบอด...”
เห็นได้ชัดว่าสัญญาณทางฝั่งเซิ่งกวานเป่ยกับเจียงจิ่นจู้ก็ไม่ดีเหมือนกัน
ฉวีม่ายจิ๊ปากในที่สุด “ร้อยเอกฟ่าน คุณยิงปืนเป็นจริง ๆ ใช่ไหม?”