จุดส่งกลับทางการแพทย์ที่มาถึงในครั้งนี้มีแสงไฟในเต็นท์พักไม่ค่อยเสถียร เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด
ฟ่านอิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พับ แขนท่อนล่างซ้ายวางพาดบนผ้าปลอดเชื้อที่ปูไว้ชั่วคราว ข้างกายมีชุดเครื่องมือที่แกะออกแล้ว ผ้าก๊อซชุบโพวิโดนไอโอดีน ด้ายเย็บแผล และวัสดุปิดแผลห้ามเลือดวางอยู่
เธอกำลังทำแผลให้ตัวเอง บาดแผลเฉี่ยวผ่านด้านนอกของแขนท่อนล่าง ชุดรบช่วยรับแรงกระแทกไว้ส่วนหนึ่ง แผลจึงไม่ลึกมาก แต่ขอบแผลไม่เรียบ ยังไงก็ต้องเย็บสักสองสามเข็ม
เธอขมวดคิ้วแน่น ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่กำลังคิดทบทวนความผิดพลาดของตัวเองในภารกิจครั้งนี้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอกับฉวีม่ายต่างก็มีปัญหา ทั้งคู่ทำอะไรไม่คิด คนหนึ่งประเมินสถานการณ์ผิด อีกคนก็เลือดร้อน
ยิ่งฟ่านอิงคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองผิดมาก ไม่ฟังคำสั่งก็แล้ว ยังทำให้ตัวเองบาดเจ็บอีก
ตอนที่เธอเพิ่งเข้าหน่วยแพทย์สนามใหม่ ๆ หนิงฉีเฉิงกับต้วนหลินเสียนเคยพูดไว้ว่า ถ้าโตขึ้นเป็นแพทย์สนามที่ร่วมปฏิบัติภารกิจ โดยเฉพาะในหน่วยลับระดับสูง ต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บเด็ดขาด
เพราะทันทีที่แพทย์สนามที่ร่วมภารกิจได้รับบาดเจ็บ ก็หมายความว่าสมาชิกหน่วยลับระดับสูงสูญเสียแนวป้องกันชีวิตด่านสุดท้ายในสนามรบอันโหดร้าย
ตอนนี้เธอเองก็สอนคนใหม่ทั้งทางตรงทางอ้อมแบบเดียวกัน...
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า เพิ่งร่วมทีมได้แค่สองครั้งก็เกิดข้อผิดพลาดใหญ่โตขนาดนี้ ดีที่ภาพรวมของภารกิจครั้งนี้ยังถือว่าสำเร็จลุล่วง ไม่มีเหตุไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้น
ถ้าเป็นอย่างที่เจียงจิ่นจู้พูดบนเฮลิคอปเตอร์จริง ๆ ล่ะ? ถ้าฝ่ายศัตรูมีอาวุธหนักล่ะ? ถ้ามีเครื่องยิงจรวดล่ะ? ถ้า...มีความเป็นไปได้อีกตั้งมากมาย
ถ้าเซิ่งกวานเป่ยไม่ได้ยิงซ้ำทันเวลา หรือถ้าเธอยิงพลาด หรือถ้าหลังจากนั้น...ตอนที่หลิ่วอวี้ดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดแล้วยิง เธอก็ยังมึนงง ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนอยู่ตรงนั้น...
เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ประสบการณ์ในสนามรบของเธอน้อยนิดเหลือเกิน สรุปแล้วทำไมเธอถึงไม่ฟังคำสั่งหัวหน้าทีมแล้วพุ่งเข้าไปนะ?