ทั้งสองจูงมือกันกลับไปนั่งบนสนามหญ้า
สายลมพัดยอดหญ้าให้ลู่ลงเป็นระลอก
ในมือฟ่านอิงถือเหล้าที่ดื่มค้างไว้ครึ่งขวด ส่วนมืออีกข้างถูกหลิ่วอวี้กุมไว้
ฝ่ามือของเขาใหญ่และมีหนังด้านบาง ๆ จากการฝึกฝนมาเป็นเวลานาน ยามกอบกุมมือเธอไว้ก็คลุมมือเธอได้ทั้งมือ
ฟ่านอิงก้มมองแล้วอดยิ้มไม่ได้ “พี่อวี้ มือคุณใหญ่จริง ๆ”
หลิ่วอวี้ก้มมองมือเธอเช่นกัน “ฝิ่น มือคุณก็เล็กจริง ๆ”
ฟ่านอิงถาม “ทำไมไม่บอกว่ามือคุณใหญ่เกินไปล่ะ?”
หลิ่วอวี้ครุ่นคิดอย่างจริงจัง “...ปากก็เล็กเหมือนกัน”
ฟ่านอิงหน้าแดง “พี่อวี้!”
หลิ่วอวี้รินเหล้าให้เธอก่อนแล้ว
ฟ่านอิงเลิกคิ้ว “ผู้บังคับบัญชาหลิ่ว บริการของแฟนช่วงทดลองงานดีไม่เบาเลยนะ”
“อืม”
ไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกัน เธอได้กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ จากตัวหลิ่วอวี้ปนกับกลิ่นวิสกี้ ชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างไม่น่าเชื่อ
หลิ่วอวี้ก้มมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ปากเล็กจริง ๆ ด้วย”
ฟ่านอิงชะงัก “พี่อวี้! ห้ามพูดแล้วนะ!”
แววตาของหลิ่วอวี้มีรอยยิ้ม “เพิ่งจะเขินตอนนี้ ไม่ช้าไปหน่อยเหรอ?”
ฟ่านอิงทั้งอายทั้งโมโห “ฉันจะรับผิดชอบคุณเอง! แล้วฉันก็ไม่ได้เล็กไปหมดทุกส่วนสักหน่อย!”
สายตาของหลิ่วอวี้เลื่อนต่ำลงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหนีอย่างอดกลั้น “ดูออกแล้ว หุ่นดีมาก”
ฟ่านอิงหน้าแดงกว่าเดิม เธอกอดขวดเหล้าพลางแสร้งทำเป็นนิ่ง “ทำไม ไม่ชอบเหรอ?”
หลิ่วอวี้มีสีหน้าจริงจัง “ชอบ ชอบจนอยากซ่อนคุณไว้”
หัวใจของฟ่านอิงเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
หลิ่วอวี้พูดต่อ “อย่าคิดมาก ผมชอบคุณไม่ว่าคุณจะเป็นแบบไหน ต่อไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ชุดกี่เพ้าตัวนี้ห้ามใส่อีก”
ฟ่านอิงหรี่ตา “ทำไมล่ะ?”
“เมื่อเช้าพวกนั้นมองคุณ ผมไม่ชอบ”
ฟ่านอิงหลุดหัวเราะ “พี่อวี้ ที่แท้เห็นหมดเลยเหรอ”
“อืม”
รอยยิ้มของฟ่านอิงจางลงเล็กน้อย เธอก้มหน้าใช้นิ้วเขี่ยใบหญ้า “จริง ๆ ฉันเกลียดสายตาแบบนั้นมาก”
“ผมรู้”
“คุณรู้เหรอ?”
“ตอนคุณเดินเข้ามา ท่าทางดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง คุณไม่ได้หยุดเดิน ไม่ได้แปลว่าคุณไม่รู้สึกอะไร เพราะอย่างนั้น ระเบียบวินัยของหน่วยทหารทั่วไปก็ควรปรับปรุงด้วย”
“หา? ปรับปรุงไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร...พวกเขาก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่มองไม่กี่ครั้งเอง”