ตลอดมา ลู่เหยี่ยนบอกกับตัวเองเสมอว่า การยอมก้มหัวทำตัวต่ำต้อยต่อหน้าเซี่ยเหมี่ยวก็เพื่อสักวันหนึ่งจะได้กินเธอให้สมใจ และเมื่อวันนั้นมาถึงจริง ๆ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง
เด็กหนุ่มอ้าปาก โน้มเข้าหาซอกคออันเปราะบางของหญิงสาว แต่เมื่อริมฝีปากแตะผิวบนลำคอของเธอ เขากลับผ่อนแรงลงอย่างไม่รู้ตัว พูดว่ากัดก็ไม่ใช่ จะเรียกว่าจูบเสียมากกว่า
ทันใดนั้นเขาก็พบว่าไม่อยากกินเธอแล้ว
ถ้ากินเธอไป ก็จะไม่มีใครให้ขนมเขาอีก จะไม่มีใครเช็ดผมเปียกให้ จะไม่มีใครกอดเขานอน แล้วก็จะไม่มีใครสงสารเขาอีก
ลูกกระเดือกของลู่เหยี่ยนขยับขึ้นลง เขาถอยออกเบา ๆ "เหมี่ยวเหมี่ยว ผมกินคุณไม่ได้"
เซี่ยเหมี่ยวเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องถูกถอดเสื้อผ้าจนหมด ทันใดนั้นก็ได้ยินประโยคนี้ เธอลืมตาขึ้น มองเขาอย่างแปลกใจ "ทำไม?"
"ไม่ได้ ผมทำไม่ได้"
สายตาของเซี่ยเหมี่ยวเลื่อนต่ำลง "นาย... ไม่ได้?"
ลู่เหยี่ยนพยักหน้าซื่อ ๆ "อืม ไม่ได้"
เซี่ยเหมี่ยวทำหน้าตายไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้กำลังหลอกตัวเองอยู่แน่ ๆ เพราะตอนนี้เขาตัวเปล่าไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้น ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ "ไม่ไหว"
"นี่นายคิดว่าฉันไม่มีเสน่ห์เลยเหรอ"
ปอยผมตั้งบนหัวของลู่เหยี่ยนเด้งขึ้นมา ดวงตาทั้งคู่ฉายแววงุนงง ไม่เข้าใจว่าเธอถามแบบนี้ทำไม
เซี่ยเหมี่ยวถือว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่ผู้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เธอสวยถึงเพียงนี้ เป็นไปได้อย่างไรที่ผู้ชายคนไหนจะไม่หวั่นไหวในตัวเธอ!?