เพื่อนร่วมงานพบว่า ลู่เหยี่ยนเจ้าโง่ผู้นี้เปลี่ยนไปมากช่วงนี้ เห็นได้ชัดจากการที่ทุกคืนเขาจะชำระตัวหอมฟุ้ง แล้วออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข
ท่วงท่าโอ้อวดราวกับนกยูงรำแพน แทบจะเขียนคำว่า "หาคู่" ไว้บนหน้าผาก ทำเอาคนมองแทบไม่ลง
ลู่เหยี่ยนไม่แยแสสายตาของพวกฝาแฝดติดกัน ยิ่งคนพวกนั้นอิจฉาเขา เขาก็ยิ่งย่ามใจ เพราะในโลกนี้ไม่มีใครเหมือนเขา ที่ได้รับความรักจากเหมี่ยวเหมี่ยวเพียงผู้เดียว!
"นางยังขาดอีกหนึ่งเกม ก็จะออกไปได้แล้วสินะ"
คนสวนเฒ่าผู้นั่งพักร้อนเอ่ยประโยคนี้ขึ้น ฝีเท้าอันเบาสบายของลู่เหยี่ยนก็ชะงัก
กฎของโลกหมอกเป็นเช่นนี้ หากเอาชีวิตรอดจากห้าเกมก็จะก้าวออกจากโรงเรียนพระจันทร์แดงแห่งความสยองได้
และเซี่ยเหมี่ยวเหลืออีกเพียงเกมเดียวก็จะจากไป
ไม่ว่าอย่างไร ลู่เหยี่ยนเองก็ไม่อาจทนให้เซี่ยเหมี่ยวตายได้ และจะไม่มีวันยอมให้ใครฆ่าเซี่ยเหมี่ยว ด้วยเหตุนี้ เซี่ยเหมี่ยวจะมีชีวิตรอดต่อไปอย่างแน่นอน นั่นหมายความว่า การจากไปของเซี่ยเหมี่ยวเป็นจุดจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คนสวนเฒ่าถอนหายใจ "ลู่เหยี่ยน สุดท้ายพวกเจ้าก็ไม่ใช่พวกเดียวกัน"
เมื่อราตรีมาเยือน เซี่ยเหมี่ยวรีบผลักหน้าต่างออก สำรวจเครื่องแต่งกายของตนแล้วนั่งลงบนเตียง ดวงตาจ้องมองช่องหน้าต่างด้วยความคาดหวัง เดาว่าวันนี้เขาจะปีนเข้ามาด้วยท่าไหน
แต่วันนี้นางคอยนานเท่าไร ก็ไม่เห็นเงาของเด็กหนุ่ม
เซี่ยเหมี่ยวนึกว่าเขาออกไปทำงานอีกแล้ว แต่มันผิดปกติ เพราะก่อนหน้านี้ถ้าเขาจะไปทำงานจะต้องบอกนางก่อนทุกครั้ง