"ผอมจนหน้าเปลี่ยน" สามคำนี้สร้างความสะเทือนใจให้ลู่เหยี่ยนอย่างหนัก เพราะก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยถูกใครบรรยายแบบนี้มาก่อน
เซี่ยเหมี่ยวลงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กันมาก ลู่เหยี่ยนสามารถมองเห็นตัวเองในดวงตาของเธอ ทั้งเน่าเฟะทั้งอัปลักษณ์ เขาช่างดูไม่ได้จริง ๆ ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย
เขาคิดว่า เขาคงสู้กองขยะในถังขยะก็ไม่ได้
ดังนั้นลู่เหยี่ยนจึงได้หวาดกลัวนัก เขาอยากจะซุกซ่อนตัวอย่างมิดชิด ไม่ให้คนที่ชอบเห็นสภาพน่าอับอายของเขาแบบนี้ ทั้งที่เขาก็อดทนมาอย่างยากลำบากแล้ว แค่อดทนต่อไปอีกสักพักก็พอ รอให้เขามีสภาพเป็น "คน" แล้ว เขาก็จะได้ไปอยู่เคียงข้างเธออีกครั้ง เป็นสตอล์กเกอร์ชื้นแฉะต่อไป
แต่เธอก็ดันมาหาเขา มาถลกผ้าปิดบังของเขาออกเช่นนี้ เผยด้านที่น่าเกลียดที่สุดของเขาให้เธอเห็น
ลู่เหยี่ยนไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกแล้ว เด็กหนุ่มที่เดิมทีก็ผอมสูง มักจะถือดีว่าตัวสูงแล้วเยาะเย้ยว่าเธอเป็นไอ้เตี้ย แต่มาถึงตอนนี้ เขาหดตัวเข้า พยายามยัดตัวเองให้เป็นก้อนเล็กๆ ให้ดีที่สุด เป็นแค่แมลงคลานอยู่ในมุมอับชื้น คนธรรมดาเห็นเข้าก็จะรู้สึกขยะแขยง และไม่คิดจะเข้าใกล้
เซี่ยเหมี่ยวเอื้อมมือออกไป เดิมทีอยากจะกอดเขา แต่ก็ไม่กล้าสัมผัสร่างกายที่เนื้อหนังเละเทะของเขา เธอได้แต่ใช้นิ้วแตะไปที่แขนซ้ายของเขา ผิวหนังตรงนี้เริ่มงอกออกมาบ้างแล้ว
"สภาพของนายตอนนี้ เป็นเพราะฉันเหรอ?"