เมื่อเซี่ยเหมี่ยวปรากฏตัวบนสนามกว้างที่ว่างเปล่าในชุดนอนบางเบาตัวเดียว สมองของเธอยังคงเบลออยู่บ้าง จนกระทั่งลมหนาวพัดมา เธอจึงได้สติ
รอบข้างไร้ผู้คน ภูมิทัศน์รกร้างเพิ่มความอึมครึมขึ้นอีกหลายส่วน
เซี่ยเหมี่ยว นึกขึ้นได้ว่าในห้องเรียนยังมีเสื้อนอกชุดนักเรียนของเธอวางอยู่ เธอเดินไปทางอาคารเรียนอย่างใจเย็น ในห้องเรียนที่ไร้แสงไฟ เธอพบเสื้อนอกที่พาดอยู่บนเก้าอี้ หลังจากสวมเสื้อนอกแล้ว เธอจึงรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย
กำลังจะก้าวออกจากห้องเรียน เธอก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากทางเดินด้านนอก
“เลิ่งเยี่ยถิง นายมีวิธีพาเรารอดชีวิตจริงๆ หรือ?”
เลิ่งเยี่ยถิงมีนิสัยเย็นชา ในสายตาของเขา นอกจากหร่วนจือจือแล้ว คนอื่นก็คงไม่ต่างอะไรกับแมลง เขาไม่ยินดีเสียเวลาพูดเปล่าประโยชน์กับคนพวกนี้ แต่คืนนี้เป็นคืนสำคัญ เขาต้องการความช่วยเหลือ
เขาจึงอดทนต่อความรำคาญและกล่าวว่า “ฉันบอกว่ามีวิธีให้พวกนายรอดชีวิตทุกคน ก็จะไม่โกหกพวกนาย”
คนที่ติดตามเลิ่งเยี่ยถิงคือชายสองคน พวกเขาเป็น “เพื่อนร่วมชั้น” ของเลิ่งเยี่ยถิง เช่นเดียวกับเขา พวกเขารอดมาได้อย่างหวุดหวิดในเกมสี่ครั้งแล้ว คืนนี้เป็นเกมสุดท้าย ขอเพียงรอดเกมนี้ไปได้ พวกเขาก็จะออกจากสถานที่สาปแช่งนี้ได้
ดังนั้นในใจพวกเขาจึงพร่ำภาวนาไม่หยุดว่า คนขายเนื้อคืนนี้ขออย่าเป็นฆาตกรโรคจิตเลย ทว่าฟ้ากลับไม่เป็นใจ คนขายเนื้อคืนนี้ดันเป็นฆาตกรโรคจิตผู้น่าสะพรึงกลัวนั่นจริงๆ