ห้องฉายหนังเล็ก ๆ แสงสลัว มีเพียงทีวีเก่า ๆ ที่เปล่งแสงริบหรี่ ภาพในม้วนวิดีโอไม่ใช่ความคมชัดสูง เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัยหนึ่ง เลือนรางเล็กน้อย ประกอบกับดนตรีประกอบที่ชวนขนหัวลุก ทำเอาหนังศีรษะชา
หนุ่มสาวเบียดเสียดกันนั่งบนโซฟาตัวเล็ก จ้องมองจอทีวี
คนถือเลื่อยไฟฟ้าฟันคนแล้วคนเล่าออกเป็นเสี่ยง ๆ หัวเราะอย่างคลั่งคลั่ง ภาพนองเลือดกระแทกนัยน์ตา ฉากโหดร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าน่าสะพรึงกลัวและชวนคลื่นไส้
ทันใดนั้นไอ้คลั่งเลื่อยไฟฟ้าก็จับคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดออกมาได้อีก เสียงกรีดร้องผสานกับเสียงดนตรี ทรมานหูและประสาท
เมื่อเลือดกระเซ็น เซี่ยเหมี่ยวก็ขยับเข้าไปใกล้ลู่เหยี่ยนโดยไม่รู้ตัว
เสียง "ติ๊กต๊อก" ดังขึ้นสองสามครั้ง เลือดในจอเหมือนกระเซ็นออกมาตกลงบนพื้น ขณะเดียวกัน ฆาตกรคลั่งในทีวีก็หันหน้ามา เขาสวมหน้ากากสีขาว เผยเพียงดวงตาสองข้างที่เหมือนเมล็ดถั่ว ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ เดินเข้าใกล้กล้องทีละก้าว ราวกับจะเดินออกมาจากจอได้ทุกเมื่อ
ท่ามกลางสายลมเย็นยะเยือก เซี่ยเหมี่ยวปิดปากจาม
เธอพูดว่า: "หนูหนาว"
ลู่เหยี่ยนพิงโซฟาจนเกือบหลับ ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเยาะนาง: "ใครใช้ให้เธอใส่เสื้อผ้าน้อยเล่า ดีนะฉันใส่เยอะ ฉันไม่กลัวหนาว"
เซี่ยเหมี่ยวเม้มริมฝีปาก รออยู่นาน ก็ไม่เห็นลู่เหยี่ยนมีท่าทีเอาใจใส่ใด ๆ พอเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เจ้าหมอนี่กลับพิงหลังแนบสนิทกับพนักเก้าอี้ หลับตาลง ก้มศีรษะ เข้าสู่ภาวะหลับใหล
ในสายตาของลู่เหยี่ยน หนังเรื่องนี้น่าเบื่อเสียจริง ปลุกเจ้าง่วงของเขาออกมาหมด
ไอ้คลั่งเลื่อยไฟฟ้าในทีวีเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที เสียงฝีเท้าก็หนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเลื่อยไฟฟ้าในมือก็ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม