ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกลม สังเกตร่างผู้คนรอบข้าง ต่างตั้งการ์ดซึ่งกันและกัน
เซี่ยเหมี่ยวเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่สองสามคน
หลินเกาซานนั่งอยู่ข้างเธอ ส่วนเลิ่งเยี่ยถิงกับหร่วนจือจือนั่งอยู่เยื้องตรงข้าม หร่วนจือจือเองก็กำลังสังเกตเซี่ยเหมี่ยวพอดี หล่อนขยับเข้าใกล้เลิ่งเยี่ยถิงอีกนิดโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูไม่สู้ดี
บนโต๊ะกลมนั้น หุ่นกระดาษตัวน้อยกอดกล่องใบเล็กอยู่ พูดอย่างตื่นเต้นว่า "คืนนี้เรามารวมตัวเล่นเกมทายใจเสี่ยงดวงกันดีกว่า ตื่นเต้นมากเลยนะ!"
เกมทายใจเสี่ยงดวง แค่ฟังชื่อก็รู้สึกไม่ดีแล้ว
ทุกคนต่างรู้สึกไม่มั่นใจกับคำว่า "เสี่ยงดวง" และตกลงกันในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าถึงเวลาก็จะเลือกเกมทายใจ
เซี่ยเหมี่ยวจ้องมองหุ่นกระดาษด้วยความสงสัย นางแปลกใจว่าหุ่นกระดาษตัวนี้เคลื่อนไหวได้อย่างไร แล้วส่งเสียงออกมาได้อย่างไร โทรศัพท์ในกระเป๋ายังคงสั่นไม่หยุด มันน่ารำคาญ เธอหยิบออกมาดู
[ดูสิ ดอกไม้!]
[ดูสิ หญ้า!]
[ดูสิ เมฆบนฟ้าเหมือนลูกหมา!]
[เหมือนเธอเลย!]
[ดูสิ ก้อนโคลนนี่!]
[รอยเท้าที่ฉันเหยียบลงไป สวยมั้ย!]
[ดูเร็ว ๆ นี่คือรังนกที่ฉันปีนต้นไม้ไปถ่ายมาให้เธอ!]
[ดูสิ มีไข่นกด้วย!]
[ตรงนี้เป็นรังกระรอก!]
[ฉันควานได้ลูกสนตั้งเยอะ!]
……
ข้อความที่ไม่มีความหมายใด ๆ กระโดดออกมาติด ๆ กัน เพราะเขาพิมพ์ลำบากมาก จึงเป็นข้อความเสียงทั้งหมด มาพร้อมกับภาพถ่ายไร้สุนทรียะที่ส่งมาโจมตีไม่หยุด เซี่ยเหมี่ยวขี้เกียจฟัง จึงกดแปลงเสียงเป็นข้อความทั้งหมด
หลินเกาซานเห็นเซี่ยเหมี่ยวหน้านิ่วคิ้วขมวดกับโทรศัพท์ คิดว่าเธอถูกทำให้กลัวจนงง แต่เกมประหลาดแบบนี้ ถึงจะค้นในโทรศัพท์ก็ไม่มีคู่มือพิชิตให้ เขากลอกตามองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบว่า "คนขายเนื้อวันนี้ดูยังไงก็ต้องเป็นพี่น้องฝาแฝดตัวติดกันแน่"
เซี่ยเหมี่ยว: "พี่น้องฝาแฝดตัวติดกัน?"