ในราตรีที่มืดมิด อากาศหนาวเย็นขึ้นอีกหลายส่วน
เซี่ยเหมี่ยวซบอยู่บนหลังของลู่เหยี่ยน หาวหวอด เธอวางคางบนไหล่เขา จ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขา แล้วใช้นิ้วจิ้มผ้าพันแผลบนหน้าเขาอย่างสนุกสนาน
เขาหันขวับมาจ้องเธออย่างดุร้าย "ระวังฉันจะกัดเธอสักคำ!"
เซี่ยเหมี่ยวไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย แถมยัง “ฮึ” ใส่ “ถ้าแกกล้ากัดฉัน ฉันก็จะกัดคืน”
ลู่เหยี่ยนพึมพำ "ด้วยสภาพฟันของเธอ จะกัดสู้ฉันได้เหรอ?"
คำพูดนี้เป็นบทเรียนจากประสบการณ์จริง เพราะทุกครั้งที่จูบกัน ฟันอันบอบบางของเธอไม่สามารถทำให้ลิ้นของเขาแม้แต่ถลอกได้เลย
เซี่ยเหมี่ยวดึงผมของเขาโดยไม่เกรงใจ "ลู่เหยี่ยน แกจะชวนฉันทะเลาะอีกแล้วใช่ไหม!"
ลู่เหยี่ยนหดคอ พละกำลังอันโอหังลดลงไปมาก สุดท้ายก็ไม่กล้ายั่วโทสะเธอ กลัวถูกเธอไล่ตี
ในใจเขาคิดว่า เขาไม่ได้กลัวเธอ แค่ผู้ชายไม่สู้กับผู้หญิง เธอตัวเล็กนิดเดียว เดี๋ยวใครจะหาว่าเขารังแกผู้อ่อนแอ
ลู่เหยี่ยนพาเซี่ยเหมี่ยวมาส่งถึงหน้าประตูห้องพัก เซี่ยเหมี่ยวลงจากหลังของเขา ท่าทีออกจะเขินอายเล็กน้อย เธออยากชวนเขาเข้าห้องไปนั่งสักพัก แต่พอนึกอีกที การชวนผู้ชายเข้าห้องตอนกลางคืนแบบนี้ จะทำให้เธอดูเป็นคนมักง่ายหรือเปล่า?
ลู่เหยี่ยนเป็นเหมือนกระดาษเปล่าในเรื่องความรัก ในใจเขาไม่ได้มีลูกเล่นซับซ้อนอะไร เขาล้วงมือลงในกระเป๋า หยิบลูกสนออกมาหนึ่งลูกวางลงในมือของเธอ
เขาเชิดหน้าขึ้น ไม่มองเธอ พูดอ้อมแอ้มว่า "ให้เธอเล่นนะ"
เซี่ยเหมี่ยวพินิจดูลูกสนในมืออย่างละเอียด เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ของขวัญที่ให้ฉันเหรอ?"
"นี่เป็นลูกสนที่สวยที่สุดที่ฉันเก็บมาจากรังกระรอกเลยนะ สวยมาก!"
เขาเป็นคนสมถะและไร้การปรุงแต่งจริง ๆ เหมือนเด็กประถมที่ไปปีนเขา เก็บสะสมของน่าสนใจแต่ไม่ค่อยมีประโยชน์อะไรนักมาเป็นสมบัติล้ำค่า