เลิ่งเยี่ยถิงวิ่งมาจากที่ไกล เมื่อเห็นว่าหร่วนจือจือไม่ได้รับบาดเจ็บหนักก็ถอนหายใจโล่งอก เขามองไปที่ห้องลับด้านหลังของเธอแล้วถามว่า "เป็นยังไงบ้าง เจออะไรไหม"
หร่วนจือจือส่ายหน้า "มีแต่ฝุ่น ไม่เห็นอะไรแปลก ๆ"
เลิ่งเยี่ยถิงหน้าคร่ำเคร่ง "ดูท่าคงต้องไปหาที่อื่นแล้ว"
ในเอกสารบันทึกไว้ว่า ยาที่ใช้ควบคุมสิ่งทดลองยังเหลืออยู่หนึ่งหลอดในโลกหมอก บางทีเอกสารอาจบันทึกผิดพลาด แต่ตอนนี้เลิ่งเยี่ยถิงคว้าโอกาสนี้ไว้ได้เพียงเส้นเดียว
เลิ่งเยี่ยถิงพาหร่วนจือจือคลำทางต่อไปข้างหน้า พวกเขาเดินขึ้นบันได ผ่านโค้งทางเดิน ทันใดนั้น เลิ่งเยี่ยถิงที่เดินนำอยู่ก็หยุดชะงัก
หร่วนจือจือถามด้วยความสงสัย "คุณเป็นอะไรไป"
เสียง "ติ๋งต๋อง" ดังก้องอยู่ในความมืดมิดอันเงียบงัน ฟังดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
หร่วนจือจือก้มหน้าลง เห็นเลือดที่หยดลงมาจนเป็นแอ่งสีแดง รอยน้ำแห่งเลือด ก่อนจะมองตามหยดเลือดขึ้นไปช้าๆ หน้าอกของเลิ่งเยี่ยถิงถูกมีดแทง
มือซีดขาวข้างหนึ่งดึงมีดออกมา
ร่างของเลิ่งเยี่ยถิงเซถลา เขารู้สึกเจ็บปวดและตื่นตระหนกอย่างเนิ่นช้า กุมแผลไว้แล้วล้มลงกับพื้น แต่ยังมีลมหายใจรวยริน เพราะมีดเล่มนั้นแทงเข้ามาหลบหัวใจของเขาพอดี ราวกับจงใจไม่ให้เขาตายอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เขาทนทุกข์ทรมานไปอีกพักหนึ่ง
ในความมืด มีเงาคนท่าทางเอ้อระเหยเดินออกมาช้าๆ
มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหนึ่งแกว่งมีดประกายวาววาม เลือดกระเซ็นใส่ผนัง ดวงตาอันหม่นหมองนั้นทั้งยิ้มทั้งไม่ยิ้ม ตอนนี้ชายหญิงทั้งสองคนก็ไม่ต่างอะไรกับแมลง