เหนือห้องหม้อไอน้ำมืดสนิท ผู้คนต้องเปิดไฟฉายจากมือถือถึงจะมองเห็นทางรำไร หน้าประตูแขวนป้ายแผ่นหนึ่ง เขียนด้วยสีแดงว่า: พื้นที่อันตราย ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้า
เพราะที่นี่ถูกทิ้งร้างมานาน สีแดงถูกน้ำฝนชะล้าง ไหลย้อยเป็นริ้วแดงคดเคี้ยว ราวกับเลือดที่แห้งกรัง
แค่ป้ายนี้ก็ให้ความรู้สึกไม่ดีเอามากๆ แต่ไม่มีทางเลือก พวกเขาต้องมุ่งหน้าไปยังที่ที่อันตราย
หร่วนจือจือกลัวความมืด จึงเข้าใกล้เลิ่งเยี่ยถิงมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ชายสองคนนั้นมีปัญหาเล็กน้อยที่ต้องพาหร่วนจือจือมาด้วย หร่วนจือจือทั้งบอบบางทั้งอ่อนหวาน ถ้าอยู่ในโลกภายนอก ต้องมีชายหนุ่มที่รักสงสารหญิงงามแย่งกันปกป้องเธอแน่
แต่ในโลกที่อันตรายนี้ เธอเป็นตัวถ่วง
ทว่าในความเงียบงัน เลิ่งเยี่ยถิงได้กลายเป็นผู้นำของกลุ่มชั่วคราวนี้ไปแล้ว ชายสองคนแม้จะไม่พอใจ ก็ไม่อาจพูดออกมา
ชายร่างค่อนข้างเตี้ยถามเสียงต่ำว่า "นายเรียกพวกเรามาที่นี่ อย่างน้อยก็ควรบอกว่าให้มาหาอะไรไม่ใช่เหรอ"
เลิ่งเยี่ยถิงชำเลืองมองพวกเขา แล้วตอบว่า "เราต้องหาน้ำยาเขียวหลอดหนึ่ง"
ชายสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เป็นครั้งแรกที่ได้ยินว่ามีน้ำยาเขียวอะไรนั่น
ห้องหม้อไอน้ำจริงๆ แล้วไม่ใหญ่ ราวๆ ห้องเรียนสองห้อง มองแวบเดียวก็เห็นจนสุด อาศัยแสงสลัว ทุกคนสัมผัสได้ว่าพื้นที่นี้ดำมืดไปหมด