ยามพลบค่ำ เป็นช่วงเวลาที่ผู้คนหวาดหวั่น เพราะเมื่อฟ้ามืดลง ใครก็ไม่อาจรู้ว่าตนจะถูกดึงเข้าสู่เกมอันโหดร้ายครั้งต่อไปหรือไม่
แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น เพราะทุกคนกำลังหลบหนีหนูดำน่าสะพรึงกลัว เล่าขานกันว่าตามซอกมุมอับชื้นในโรงเรียนนี้มีหนูกินซากศพอยู่มากมาย เพียงถูกมันกัดแค่ครั้งเดียวก็จะติดเชื้อโรคร้ายแรงได้
แล้วจู่ ๆ หนูที่ซ่อนตัวในเงามืดก็พากันวิ่งกรูออกมา โดยไม่มีใครรู้สาเหตุ
ดังนั้นโรงอาหารในเวลาอาหารจึงว่างเปล่า มีเพียงเงาร่างสองคนนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง
“นี่ไง ฉันเพิ่มเพื่อนให้เธอแล้วนะ ต่อไปถ้าอยากติดต่อฉัน ก็แตะตรงนี้ได้เลย” เซี่ยเหมี่ยว ยื่นโทรศัพท์มือถือรูปกล้วยใส่ในมือของเขา พลางสอนวิธีใช้งาน “ที่นี่สภาพไม่ดีนัก ได้แต่ซื้อมือสองให้ใช้ไปก่อน พอออกไปได้ ฉันจะซื้อมือถือดี ๆ ให้เธอ”
ลู่เหยี่ยนใช้สองมือถือ “ก้อนเหล็ก” เย็นเฉียบ เขามองหน้าจอที่แสดงรายชื่อผู้ติดต่ออย่างเหม่อลอย ภาพโปรไฟล์คือรูปดอกไม้ที่เขาส่งให้ ซึ่งเป็นช่อดอกไม้นิ้วมือ เขามองชื่อผู้ติดต่ออีกครั้ง แม้จะรู้หนังสือไม่มาก แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
“สองตัวอักษรนี้ ไม่ใช่ชื่อของเธอ”
เซี่ยเหมี่ยวตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “ในเมื่อฉันคือคนที่เธอจีบ ถ้าเธอเซฟชื่อฉันเป็นชื่อจริง มันก็ดูห่างเหินสิ ฉันเลยช่วยเปลี่ยนชื่อฉันในเครื่องเธอให้ เรียบร้อยดีแล้ว”
ลู่เหยี่ยนจ้องอักษรหนึ่งในสองตัวที่เขารู้จัก “บรรพ...?”
“บรรพชน”
ลู่เหยี่ยนชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะเดือดดาล “เฮ้ย! อยากตายนักใช่ไหม!”