ชายหนุ่มกระตือรือร้นยกกระเป๋าเดินทางของเซี่ยเหมี่ยววางไว้บนรถ แล้วเชิญเซี่ยเหมี่ยวขึ้นรถ เมื่อปิดประตู เหยียบคันเร่ง ก็พาเธอมุ่งหน้าสู่โรงเรียน
“ผมชื่อฟางหมิ่น ปกติก็ทำงานจิปาถะที่โรงเรียน คราวนี้ผู้อำนวยการให้ผมมารับคุณกลับโรงเรียนโดยเฉพาะ”
ฟางหมิ่นแนะนำสถานการณ์คร่าว ๆ ไปพลางขับรถ “ในเมืองเรามีโรงเรียนแค่แห่งเดียว นักเรียนก็ไม่มาก ครึ่งปีก่อนมีครูคนหนึ่งได้ยินว่าเป็นโรคซึมเศร้า ไปรักษาตัว ก็เลยต้องหาครูใหม่”
“เด็กแถวนี้ดื้อก็จริง ฝึกยากไปบ้าง แต่ทุกคนซื่อ ๆ หลานผมก็เรียนอยู่ที่นี่ ถ้ามันไม่เชื่อฟัง คุณเอาไม้เรียวฟาดได้เลย!”
เซี่ยเหมี่ยวในช่วงฝึกงานได้สรุปบทเรียนหนึ่ง คือบางครั้งอย่าเอาคำพูดผู้ปกครองไปจริงจัง มิฉะนั้นจะทำร้ายตัวเอง
เธอยิ้ม “อ้อ ดิฉันทราบแล้วค่ะ”
หยิบซองบิสกิตออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉีกซอง เซี่ยเหมี่ยวกัดบิสกิตไส้ช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น แล้วแอบเปิดซิปกระเป๋าเป็นร่องเล็ก ๆ ยื่นบิสกิตอีกชิ้นเข้าไป ทันใดนั้นลิ้นยาวสีแดงเข้มก็โผล่ตวัดบิสกิตกลับเข้าไปในกระเป๋า
ขณะเดียวกัน ไม่รู้ตั้งใจหรือบังเอิญ นิ้วเธอถูกเลียทีหนึ่ง
ฟางหมิ่นมองมาอย่างสนใจ
แต่เซี่ยเหมี่ยวเอามือบังกระเป๋าไว้แล้ว ถามว่า “ยังไกลอีกไหม”