เพราะเคยมีประสบการณ์ฝึกสอนมาก่อน เซี่ยเหมี่ยวจึงไม่ตื่นเต้นกับการสอนจริงครั้งนี้ เธอได้รับมอบหมายให้สอนชั้นประถมสอง เมื่อได้สมุดรายชื่อนักเรียน เธอพบว่าในห้องมีนักเรียนแค่หกคนเท่านั้น
แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะปัจจุบันเด็กส่วนใหญ่ย้ายตามผู้ปกครองเข้าไปในเมือง เด็กที่เหลืออยู่ในชนบทจึงน้อยลงเรื่อย ๆ
ก่อนที่เซี่ยเหมี่ยวจะก้าวเข้าไปในห้องเรียน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติบนใบหน้า อ่อนโยนและน่าเข้าใกล้เป็นอย่างยิ่ง ซึ่งรับรองได้ว่าสามารถสร้างความประทับใจแรกที่ดีแก่นักเรียนทุกคนได้ในทันทีอย่างแน่นอน
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอเปิดประตูเข้าไป “สวัสดีตอนเช้าจ้ะ นักเรียนทุกคน!”
ก้อนโคลนก้อนหนึ่งถูกปาเข้ามา กระแทกเข้าที่ครึ่งหนึ่งของใบหน้าเซี่ยเหมี่ยวพอดี จากนั้นก็ดังแปะ ๆ หลายครั้ง โคลนไหลร่วงลงมาเปื้อนชุดใหม่ของเธอ
ชุดผ้าฝ้ายสีขาว ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยด่างของโคลน ดูเข้ากับคราบโคลนบนใบหน้าเธออย่างตลกขบขัน
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากในห้อง
เซี่ยเหมี่ยวปาดโคลนบนใบหน้าออก จ้องเขม็งไปที่เด็กคนนั้นที่มือเปื้อนโคลน
“พวกเราไม่ต้อนรับเธอ ไม่เอาครู แกไสหัวไปซะ!”
ทันทีที่เด็กชายคนนี้ยกมือขึ้นนำร้องตะโกน เด็กคนอื่น ๆ ก็พลอยร้องตามทันที “ไสหัวไป! ไสหัวไป! ไสหัวไป!”
รอยยิ้มอ่อนโยนสมบูรณ์แบบบนใบหน้าของเซี่ยเหมี่ยวแตกสลาย เธอวางของในมือลง แล้วเดินเข้าไปหาเด็กชายตรงหน้าทีละก้าว
ยกมือปัดป้องหนังสือที่ถูกปาเข้าใส่ จากนั้นมืออีกข้างก็จับปกเสื้อเด็กชายไว้ได้อย่างแม่นยำ เธอก้มตัวลง ส่งยิ้มน่าขนลุก “ฉันเป็นครูจะไม่ถือสาเธอ แค่ขอโทษเสีย ฉันก็ยกโทษให้”