เมื่อฤดูกาลเปิดเทอมใกล้เข้ามา เซี่ยเหมี่ยวเก็บข้าวของจนเรียบร้อย หิ้วกระเป๋าเดินทางพร้อมสะพายกระเป๋าสะพายข้างใบหนึ่ง ขึ้นรถบัสโดยสารที่มุ่งสู่เมืองอู๋ไป๋
เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ พอหาที่นั่งริมหน้าต่างด้านหลังได้แล้ว ก็เอนหลังพิงเบาะสัปหงก รถวิ่งไปไม่รู้เท่าไร ทัศนียภาพนอกหน้าต่างก็ยิ่งดูเปล่าเปลี่ยวรกร้าง
ตอนรถผ่านหลุมบ่อ ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับบานกระจก ทำเอาสะดุ้งตื่นเต็มตา เมื่อลืมตาขึ้นมา จึงพบว่ารถที่เดิมว่างโล่ง ตอนนี้กลับมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย
ผู้โดยสารพวกนี้มีทั้งชายหญิง ทั้งคนหนุ่มสาวและคนแก่ แต่สีหน้าทุกคนดูแย่ ราวกับเครียดจัด หรือไม่ก็หวาดกลัว บางคนถึงกับอดกลั้นไม่ไหว ร้องไห้กระซิกๆ
เซี่ยเหมี่ยวรู้สึกงงงวย ต่อให้เธอเบื่อการทำงานแค่ไหน ก็ไม่ถึงขั้นร้องไห้ออกมาแบบนั้น
คนขับบนรถคงหมดความอดทนแล้ว พูดขึ้นว่า “หยุดร้องได้แล้ว ร้องอีกเดี๋ยวแทงให้หมดทั้งคัน!”
คำขู่เล่นๆ ของเขาทรงอำนาจนัก เสียงสะอื้นที่อัดอั้นพลันเงียบกริบ
“กู้โม่เลิ่ง ฉันกลัวจังเลย”
มีหญิงสาวคนหนึ่งโอบกอดแขนของชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ด้วยความเครียด ดูจากภายนอกแล้วทั้งคู่คงเป็นคู่รักกัน
ชายหนุ่มนามว่ากู้โม่เลิ่งจึงลูบหลังของหญิงสาวเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะ ซือซือ ยังมีฉันไง”
เหวินซือซือเป็นหญิงสาวหน้าตาสวย ยิ่งสวยเกินเบอร์ ก็ยิ่งพาให้ดูดุดันขึ้น พูดภาษาคนอื่นก็คือ หน้าเหมือนนางจิ้งจอก