ในที่สุดเซี่ยเหมี่ยวก็มอบรูปที่ถ่ายกับลู่เหยี่ยนให้ฟางเข่ออ้าย ฟางเข่ออ้ายมองแวบหนึ่งก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงยอมรับว่าเซี่ยเหมี่ยวทำภารกิจวันนี้สำเร็จแล้ว
เซี่ยเหมี่ยวกลับมายังตึกเรียน เดินไปบนระเบียงได้ไม่กี่ก้าว พลันหันกลับไป เงาคนที่ตามติดอยู่ตรงมุมทางเดินรีบหลบเข้าไปหลังกำแพงทันที ประหนึ่งว่าทำเช่นนี้จะปกปิดความจริงที่ว่าเขาแอบตามเธอมาตลอดทางได้
เธอเม้มปาก สุดท้ายก็เดินเข้าไปจับมือของ "โรคจิตชอบสะกดรอย" ไว้ "นายตามฉันมาตลอดทำไม"
ลู่เหยี่ยนปากแข็ง "ฉันไม่ได้ตามสักหน่อย แค่เดินเล่นเรื่อยเปื่อย"
ปกติเขาไม่เคยมีอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แต่ละวันไม่ใช่ลงแม่น้ำจับปลาก็ปีนต้นไม้ขโมยไข่นก ไม่อย่างนั้นก็ไปพูดจาเหลวไหลกับฝาแฝดติดกันฆ่าเวลา หรือไม่ก็ถอนดอกไม้ที่คนสวนเฒ่าปลูก แน่นอน เรื่องแสบๆ อย่างแอบเอาหัวที่หญิงไร้หัวกว่าจะหามาได้ไปซ่อน เขาก็ทำมาไม่น้อย
เขาดีดดิ้นไม่หยุดราวกับลิงบ้ากว่าลิงป่าเสียอีก
แต่ช่วงนี้เขากลับมีงานอดิเรกใหม่ นั่นคือแอบตามหลังเซี่ยเหมี่ยว จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเธอ พฤติกรรมนี้ค่อนข้างวิปริต แม้เจ้าตัวจะไม่คิดเช่นนั้นก็ตาม
มือของเซี่ยเหมี่ยวที่จับเขาอยู่ค่อยๆ กลายเป็นถูกเขากุมไว้ น่าแปลกที่เมื่อเห็นลู่เหยี่ยนกระมิดกระเมี้ยนเช่นนี้ เธอกลับรู้สึกใจหายเล็กน้อยเวลาจะต้องแยกจากเขา
จู่ๆ เธอก็ถามว่า "ลู่เหยี่ยน นายมีมือถือไหม"
ลู่เหยี่ยนส่ายหน้างงๆ
แน่ล่ะ ดูท่าทางซื่อบื้อของเขาก็รู้ว่าคงไม่มีของอย่างมือถือแน่ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เบื่อจนต้องดีดดิ้นเป็นลิง
เซี่ยเหมี่ยวบอกว่า "นายรอฉันตรงนี้ก่อนนะ"
เธอออกจากโรงเรียนไม่ได้ จึงไปซื้อมือถือใหม่จากร้านด้านนอกไม่ได้ เธอจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ยืนบนแท่นหน้าชั้น ด้วยท่าทีองอาจ