จากที่ฟางเข่ออ้ายเล่า เด็กหนุ่มที่เธอแอบชอบได้รับบาดเจ็บที่ขา ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพยาบาล เขาเป็นคนเงียบขรึม ฟางเข่ออ้ายพยายามเข้าไปคุยด้วยหลายครั้งแล้ว แต่ไม่กล้าพอสักที
"บางที... เขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร" ฟางเข่ออ้ายก้มหน้า ท่าทางห่อเหี่ยว
เซี่ยเหมี่ยวให้กำลังใจเธอ "เธอน่ารักขนาดนี้ นิสัยก็ดีขนาดนี้ เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะจำเธอไม่ได้!"
ฟางเข่ออ้ายหน้าแดงระเรื่อ "แล้วเธอว่า ฉันควรทำยังไงดี"
"ก็ให้เขามาจีบเธอไง!"
ฟางเข่ออ้ายอึ้ง "เขาจะมาจีบฉันได้ยังไง"
"ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!" เซี่ยเหมี่ยวตบอกพลางแววตาเปล่งประกายเฉลียวฉลาด
หลังเลิกเรียน เซี่ยเหมี่ยวก็ไม่ได้รีบกลับหอพัก แต่กลับนั่งอยู่ในห้องเรียนที่ว่างเปล่า เขียนแผนการจีบให้ฟางเข่ออ้ายอย่างขะมักเขม้น
มือถือเธอสั่นไม่หยุด แต่เธอก็ไม่คิดจะแบ่งเวลามาดูสักนิด เธอไม่ทันสังเกตว่า ต้นไม้ข้างนอกนั้นสั่นไหวไม่หยุด ใบไม้ร่วงพรูลงมา เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของเด็กหนุ่ม
"เอาล่ะ เธอทำตามนี้ ไม่มีพลาดแน่นอน!"
ฟางเข่ออ้ายมองดูแผนการความรักที่เซี่ยเหมี่ยวเขียน
[1. การจีบก็เหมือนสงคราม ใครยอมแพ้ก่อนก็แปลว่าเสียอำนาจนำ จากนั้นก็มีแต่จะถูกอีกฝ่ายจูงจมูกไปตลอด
2. สร้างโอกาส ปรากฏตัวต่อหน้าเขาบ่อย ๆ ให้เขาจดจำได้แม่น