กู้ฟานเดินเข้าไปในวิลล่า
เมื่อมองภาพตรงหน้าที่คุ้นเคย
เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิม
“พี่เขย ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
ซูรั่วเสวี่ยฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้นมานั่งครึ่งตัว ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มหวาน
“เด็กโง่ เจ็บอยู่ไหม?”
กู้ฟานตรวจร่างกายของซูรั่วเสวี่ย เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เขาก็มองรอยเลือดบนหน้าอกของเธอด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่เจ็บเลยสักนิด”
ซูรั่วเสวี่ยชูกำปั้นเล็ก ๆ ให้กู้ฟาน “พี่เขย ฉันเก่งมากใช่ไหม!”
กู้ฟานพูดอย่างอ่อนโยน “เก่งมากจริง ๆ!”
“เลิกทำเป็นร้องไห้หาเมตตาได้แล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะนาย รั่วเสวี่ยจะเจ็บตัวได้ยังไง!”
หลินถังชี้หน้ากู้ฟานแล้วด่า “ถ้ารั่วเสวี่ยไม่เป็นอะไรมาก ฉันไม่มีทางปล่อยนายไปแน่! คนอย่างนายสมควรตายไปซะ จะได้ไม่ลากครอบครัวเราเดือดร้อนอีก!”
แววตาของกู้ฟานเย็นเยียบลง
“แม่ อย่าพูดกับพี่เขยแบบนั้นสิ”
ซูรั่วเสวี่ยรีบห้าม
“พอแล้ว ๆ! พูดกับคนแบบนี้อีกคำก็มีแต่ทำให้ตัวเองตกต่ำ กู้ฟาน นายก็เห็นคนแล้ว ไปได้แล้ว!”
หลินถังพูดอย่างไม่ไว้หน้า
เธอไม่เคยชอบกู้ฟานเลย คิดมาตลอดว่ากู้ฟานเป็นฝ่ายไต่เต้าหาซูรั่วปิง!
คนเกเรข้างถนนคนหนึ่ง จะมาแต่งงานกับลูกสาวผู้บริหารสูงส่งของเธอได้ยังไง!
“ซีซีหลับแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปได้”
น้ำเสียงของซูรั่วปิงเย็นชาไม่แพ้กัน
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้เธอผิดหวังในตัวกู้ฟานถึงขีดสุด เธอจะหาทางทุกวิถีทางให้ซีซีอยู่ห่างจากพ่อที่ไม่รับผิดชอบคนนี้