หลินถังเดือดดาล สีหน้าราวกับมั่นใจว่ากู้ฟานต้องยอมทำตาม!
ลูกเขยไม่ได้เรื่องคนนี้ เชื่อฟังเธอมาตลอด!
ครั้งนี้ก็ไม่มีทางเป็นข้อยกเว้น!
ซูรั่วปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “แม่ ไม่อย่างนั้นก็ช่างเถอะ กู้ฟานเขาเปลี่ยนไปแล้ว...”
“โทรหาเขาเดี๋ยวนี้!”
หลินถังยืนกราน
ซูรั่วปิงจนปัญญา จึงกดโทรหากู้ฟาน
“มีอะไร?”
เสียงของกู้ฟานดังขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก
ซูรั่วปิงเม้มริมฝีปากบาง แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของกู้ฟาน ความรู้สึกแปลกหน้าที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นในใจ
“ไอ้เด็กเวร! แกนี่เก่งขึ้นแล้วสินะ! รีบเอายาแก้โรคกระเพาะมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม!”
หลินถังตะโกนกราดเกรี้ยว!
ในความทรงจำของหลินถัง กู้ฟานเป็นคนที่เธอควบคุมได้ง่ายมาก!
แค่เธอพูดอะไรสักคำ กู้ฟานก็จะรีบเอายาแก้โรคกระเพาะมาให้แต่โดยดี
“แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
เสียงของกู้ฟานเจือแววเย้ยหยันชัดเจน
“แกพูดว่าอะไรนะ!”
หลินถังโกรธจนดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ อกกระเพื่อมแรง “ไอ้ขยะอย่างแก กล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”
“ฉันเป็นขยะงั้นเหรอ? แล้วผู้หญิงแก่ใกล้ตายอย่างแกเป็นตัวอะไร?”
“หลินถัง แกยังคิดว่าตัวเองเป็นแม่ยายฉัน ยังคิดจะวางอำนาจใส่ฉันอยู่อีกหรือไง? เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ตอนนี้เราเป็นศัตรูกันแล้ว!”
กู้ฟานหัวเราะเยาะไม่หยุด!
“แก...”
แววตาของหลินถังแดงก่ำ “กู้ฟาน! ถ้าแกไม่เอายาแก้โรคกระเพาะมาให้ ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกกับรั่วปิงกลับมาคืนดีกันตลอดชีวิต!”
หลินถังรู้ดีว่าคนที่กู้ฟานใส่ใจที่สุดก็คือซูรั่วปิง!
ขอแค่ใช้เรื่องนี้ข่มขู่ กู้ฟานต้องยอมแน่!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”