หลินเซี่ยหว่านไม่อยากพลาดโอกาสแม้แต่ครั้งเดียว เธอจึงรุกเข้าหาอย่างเร่าร้อนและกล้าหาญ!
กู้ฟานมองหลินเซี่ยหว่านผู้มีรูปร่างอรชร ไฟปรารถนาพลันลุกโหมขึ้นในใจ!
สาวงามคนนี้กำลังยั่วยวนให้เขาทำผิดชัด ๆ!
แต่ในจังหวะที่ความปรารถนาของกู้ฟานกำลังจะกลืนกินเหตุผล เสียงฝีเท้าจากนอกประตูก็ดังขึ้น ขัดจังหวะบรรยากาศคลุมเครือของทั้งคู่
“แค่ก ๆ ไปหาแม่ฉันกันเถอะ...”
กู้ฟานเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
“ได้สิ!”
ทันใดนั้น หลินเซี่ยหว่านก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างกล้าหาญ โอบกอดกู้ฟานแล้วจูบเขาอย่างเร่าร้อน
ห้านาทีต่อมา ทั้งคู่จึงผละริมฝีปากออกจากกัน
ในเวลาเดียวกัน
เย่เฉินกับซูรั่วปิงกินข้าวเสร็จแล้วก็เดินมาถึงหน้าโรงแรมที่เย่เฉินพักอยู่
“รั่วปิง อยู่เป็นเพื่อนฉันอีกสักพักได้ไหม?”
เย่เฉินมองเธอด้วยแววตาเปี่ยมรัก
ซูรั่วปิงส่ายหน้า “ดึกแล้ว ฉันกลับก่อนนะ”
“อย่าเพิ่งไป...”
เย่เฉินคิดจะคว้าข้อมือเรียวของซูรั่วปิง แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ เขาเผยสีหน้าน้อยใจ “รั่วปิง ฉันชอบเธอจริง ๆ อยู่เป็นเพื่อนฉันอีกสักพักเถอะ...”
ซูรั่วปิงลังเลเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างเร่งร้อน!
“พี่! ซีซี...หายไปแล้ว!”
พอรับสาย ซูรั่วปิงก็ได้ยินเสียงซูรั่วเสวี่ยสั่นเครือด้วยความร้อนใจ “ฉันขึ้นไปชั้นบนแล้วพบว่าซีซีไม่อยู่ในห้อง พี่พาซีซีออกไปหรือเปล่า?”
“ซีซีจะหายไปได้ยังไง? ไม่ได้อยู่ในห้องมาตลอดหรอกเหรอ?”
ใบหน้าของซูรั่วปิงซีดเผือด
“หรือว่าแอบซ่อนตัว เล่นซ่อนหากับพวกเราหรือเปล่า?”
เย่เฉินได้ยินเสียงจึงขมวดคิ้ว
เขากำลังจะชวนซูรั่วปิงไปเปิดห้องโรงแรมอยู่แล้ว ทำไมถึงมีเรื่องวุ่นวายโผล่มาอีก!