เมื่อมองใบหน้าสดใสของซูรั่วปิง ประกอบกับท่าทางน่าสงสารชวนให้คนเอ็นดู กู้ฟานก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ราวกับย้อนกลับไปยังวันแรกที่ได้พบซูรั่วปิง
วินาทีนี้ กู้ฟานเริ่มเข้าใจแล้วว่าแสงจันทร์ขาวมีอานุภาพมากแค่ไหน
แต่ต่างกันตรงที่สภาพจิตใจของเขาในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
อย่าว่าแต่ซูรั่วปิงในตอนนี้เลย ต่อให้เป็นซูรั่วปิงในวันนั้น ก็ไม่อาจทำให้ใจเขาหวั่นไหวได้แม้แต่น้อย
กู้ฟานพูดเสียงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใด ๆ “ยังจำได้ไหม วันเกิดครบรอบอายุของแม่ฉัน ฉันขอร้องเธอว่าอย่าพูดเรื่องหย่าในวันนั้น แม่ฉันหัวใจไม่ค่อยดี แต่เธอทำยังไง? แล้วผลเป็นยังไง? คิดว่าฉันจะยอมรับข้อเสนอของเธอได้เหรอ?”
“เลิกฝันไปได้เลย! ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอ รวมถึงตระกูลซู ขาดสะบั้นกันไปแล้ว!”
ทุกถ้อยคำทิ่มแทงเข้าไปในใจซูรั่วปิงราวกับใบมีด
เธอไม่คิดเลยว่าคำพูดที่ตัวเองพูดในวันเกิดครบรอบอายุของแม่กู้ฟานจะย้อนกลับมาเป็นบูมเมอแรง พุ่งเข้าใส่กลางแสกหน้าเธอในวันนี้!
ซูรั่วปิงยังไม่ยอมแพ้ “กู้ฟาน นายจะใจดำถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?”
“ถ้าจะพูดถึงคนใจดำ เธอต่างหากที่หนักกว่าฉัน”
ซูรั่วปิงโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมแรง กัดฟันพูดว่า “กู้ฟาน บอกเงื่อนไขของนายมา ต้องทำยังไงนายถึงจะยอมเอายาโรคกระเพาะให้ฉัน! นายไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสนี้เรียกร้องอะไรเกินตัวหรอกเหรอ? ฉันให้โอกาสแล้ว พูดมา!”
กู้ฟานเหลือบมองซูรั่วปิงจากเบื้องบน
ที่แท้เขาไม่เคยเข้าใจซูรั่วปิงเลย และซูรั่วปิงก็ไม่เคยเข้าใจเขาเช่นกัน!
กู้ฟานครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ถ้าจะพูดถึงเงื่อนไข ฉันมีอยู่ข้อเดียวมาตลอด นั่นคือสิทธิ์เลี้ยงดูซีซี”