ซูรั่วปิงเชื่อมาตลอดว่าทุกคนมีราคาของตัวเอง!
ซุนเชียนกับพวกก็แค่อาศัยจังหวะนี้เรียกราคาเท่านั้น!
เธอจ่ายไหวอยู่แล้ว!
“พวกนายได้กำไรเกินไปแล้ว!” เย่เฉินแค่นเสียง
ทว่าเรื่องที่ทำให้ซูรั่วปิงและคนอื่น ๆ คาดไม่ถึงคือ ซุนเชียนยังคงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “คุณซู พวกเราตัดสินใจแล้วว่าจะไป”
“ทำไมล่ะ?”
ซูรั่วปิงไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ากู้ฟานมีเสน่ห์มากขนาดนั้นเลยหรือ?
เรื่องสวี่อี้เมิ่งจากวงดนตรีประกายไฟยังพอเข้าใจได้ อย่างไรผู้หญิงก็ถูกผู้ชายหลอกด้วยคำหวานได้ง่าย มักใจร้อนและทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง
แต่ซุนเชียนกับพวกน่าจะเป็นคนที่มองโลกตามความเป็นจริงยิ่งกว่าใครไม่ใช่หรือ?
สีหน้าซุนเชียนเจือแววรำลึกถึงอดีต “คุณซู บางทีคุณอาจยังไม่รู้ ที่พวกเราเข้ามาทำงานที่คลับเซิ่งซื่อก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่ฟานล้วน ๆ เมื่อก่อนพี่ฟานช่วยชีวิตพวกเราไว้ คนอย่างพวกเราที่คลุกคลีอยู่ในวงการ ไม่ได้เรียนหนังสือมามาก แต่รู้จักตอบแทนบุญคุณและยึดถือคุณธรรมของคนในวงการ”
“งั้นก็หมายความว่าพวกนายต้องไปให้ได้สินะ?”
ซูรั่วปิงรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างหนัก
“ขอโทษด้วยครับ”
“งั้นฉันไม่ไปส่งแล้วกัน ถ้าวันไหนพวกนายเสียใจ คลับเซิ่งซื่อก็ยินดีต้อนรับกลับมาเสมอ”
“พี่ฟานอยู่ที่ไหน พวกเราก็อยู่ที่นั่น!”
ซุนเชียนกับคนอื่น ๆ โค้งคำนับซูรั่วปิง ก่อนจะจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว
“ฮึ! จะไปก็ไปสิ มีอะไรนักหนา! รั่วปิง ฉันรู้จักยอดฝีมือด้านการพนันอยู่เหมือนกัน ต่อให้ไม่มีพวกเขา คาสิโนก็ไม่มีทางมีปัญหาแน่!”
เย่เฉินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
“นายรู้อะไรบ้าง! ยอดฝีมือระดับซุนเชียนใช่ว่าจะหาเจอกันง่าย ๆ อยากเชิญก็เชิญมาได้ที่ไหนกัน ฉันมั่นใจว่าถ้าข่าวซุนเชียนกับพวกออกจากคลับเซิ่งซื่อแพร่ออกไป พวกยอดฝีมือด้านกลโกงพนันต้องเริ่มเคลื่อนไหวแน่ คุณซู พวกเราต้องเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ หรือไม่ก็ลองไปหาพี่ฟานดีไหม?”