ซูรั่วปิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนั้นสวี่อี้เมิ่งยังไม่มีชื่อเสียง กู้ฟานเป็นคนคอยให้กำลังใจเธอหลายครั้งให้ไล่ตามความฝัน ทั้งยังช่วยเหลือเธอไม่น้อย เธอจึงยืนหยัดทำตามฝันมาได้ จนมีอิทธิพลอย่างทุกวันนี้
สวี่อี้เมิ่งสวมกางเกงหนัง ท่วงท่าสง่างามเปี่ยมความมั่นใจ รูปร่างเย้ายวน ใบหน้างดงามชวนให้คนเอ็นดู
เมื่อพูดถึงกู้ฟาน รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสวี่อี้เมิ่ง เธอไม่ได้ปิดบังและตอบว่า “ใช่ค่ะ คุณซู”
สวี่อี้เมิ่งกล่าวว่า “คุณซูน่าจะรู้ดีว่าตอนนั้นฉันตกต่ำขนาดไหน ถูกคนกลั่นแกล้งตั้งเท่าไร คุณซู ฉันไม่กลัวคุณหัวเราะเยาะหรอกค่ะ คืนก่อนที่ฉันจะได้เจอพี่ฟาน ฉันตั้งใจจะเลิกร้องเพลงแล้ว ถึงขั้นคิดจะไปเป็นสาวนั่งดริงก์ แต่พี่ฟานปรากฏตัวขึ้น ทำให้ฉันมีความกล้าที่จะยืนหยัดต่อไป...”
“ตลอดหลายปีมานี้ มีบริษัทเอเจนซี่มากมายมาทาบทามฉัน ยื่นสัญญาค่าตัวสูงลิบให้ แต่ฉันปฏิเสธหมด ความคิดของฉันเรียบง่ายมาก ฉันแค่อยากตอบแทนบุญคุณ”
“ตราบใดที่พี่ฟานยังอยู่เซิ่งซื่อกรุ๊ป ฉันก็จะร่วมงานกับเซิ่งซื่อกรุ๊ปต่อไป ไม่ว่าจะได้เงินมากหรือน้อย ฉันก็ไม่สนใจ”
“แต่ตอนนี้...”
ไม่รู้ว่าสวี่อี้เมิ่งดีใจหรือเสียดายกันแน่ เธอกล่าวว่า “คุณซู คุณหย่ากับพี่ฟานแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่เซิ่งซื่อกรุ๊ปต่อ ขอคุณซูเข้าใจด้วยนะคะ”
เป็นอย่างที่คิดอีกแล้ว เป็นเพราะกู้ฟานอีกแล้ว!
ทำไมต้องเป็นเขาอีกแล้ว!
ซูรั่วปิงรู้สึกอึดอัดใจถึงขีดสุด ปัญหาที่เมื่อก่อนมองว่าไม่ใช่ปัญหา กลับเกิดขึ้นติด ๆ กันจนเธอตั้งตัวไม่ทัน!