“คุณซู สมาชิกองค์กรเงาดำทุกคนล้วนเป็นคนชั่วร้ายที่ไร้ความปรานี คุณไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นพวกเราคงไม่มีสมาธิพอจะคุ้มครองคุณ! ผมขอสาบานด้วยศรัทธาของอัศวินว่าจะพยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยเด็กทุกคนที่ถูกลักพาตัวกลับมา และส่งพวกเธอกลับไปหาครอบครัวอย่างปลอดภัย!”
พูดจบ เมิ่งซิงเหอก็นำกำลังออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว
ซูรั่วปิงมองเมิ่งซิงเหอกับพวกจากไป เธอกัดริมฝีปากบาง หยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา สีหน้าเด็ดเดี่ยว
“รั่วปิง เธอจะทำอะไร! ไม่ได้ยินที่ผู้กองเมิ่งพูดหรือไง? คนขององค์กรเงาดำเป็นอาชญากรที่น่ากลัวที่สุด พวกมันฆ่าคนได้นะ เรารอข่าวอยู่ที่นี่เถอะ ได้ไหม?”
เย่เฉินรีบห้ามซูรั่วปิง
ถ้าซูรั่วปิงเกิดเรื่องขึ้นมา แผนยึดทรัพย์สินตระกูลซูของเขาก็ไม่พังหมดหรือ?
“ฉันไม่สบายใจ ต้องตามไปดูให้ได้!”
“รั่วปิง...”
“หลีกไป!”
ซูรั่วปิงพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
เย่เฉินกัดฟัน “ได้ แต่ฉันจะไปกับเธอ! เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันต้องปกป้อง! ถ้าเจออันตราย ฉันจะยืนขวางหน้าเธอเอง!”
เย่เฉินด่าอยู่ในใจแทบคลั่ง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาต้องแสดงด้านที่มีความรับผิดชอบออกมา ไม่อย่างนั้นซูรั่วปิงจะมองเขายังไง?
“เย่เฉิน ขอบคุณนะ!”
ทั้งสองออกจากที่นั่นโดยเดินตามกันไป ขับรถตามเมิ่งซิงเหอกับพวก มุ่งหน้าไปยังท่าเรือตงตู้ด้วยความเร็วสูง
ใต้ฟ้ามืดมิดที่มีดวงจันทร์สว่างและดวงดาวพร่างพราว ท่าเรือตงตู้กลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
“ขนของขึ้นเรือหมดหรือยัง?”