อาศัยจังหวะชุลมุน ซูรั่วปิงลอบเข้าไปในห้องโดยสาร ตามเสียงสะอื้นของเด็กน้อยไป หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นไม่หยุด
แต่ซูรั่วปิงยังไม่ทันเดินต่อ สมาชิกองค์กรเงาดำหลายคนที่เฝ้าอยู่ในห้องโดยสารก็พบร่องรอยของเธอแล้ว
“คนสวย จะไปไหนเหรอ?”
ตอนซูรั่วปิงกำลังจะเข้าไปยังส่วนลึกสุดของห้องโดยสาร ชายปากแหลมคนหนึ่งก็ยื่นมือมาขวางทาง เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนกลืนน้ำลายและอุทานอย่างอดไม่ได้ว่า “แม่งเอ๊ย สวยยั่วใจจริง ๆ!”
เห็นสายตาลามกของอีกฝ่าย ซูรั่วปิงก็หน้าซีดด้วยความกลัว รีบหันหลังคิดจะหนี
แต่พอหันกลับไปก็พบว่ามีชายสองคนขวางทางถอยของเธอไว้แล้ว!
“หน่วยปราบปรามกับองค์กรอัศวินล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว ถ้าพวกแกมอบตัวตอนนี้ โทษก็อาจเบาลงได้บ้าง!”
ซูรั่วปิงพูดเสียงสั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้น ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะว่า “เสี่ยวหวง ได้ยินไหม? สาวสวยคนนี้ยังบอกให้เรามอบตัวอีก ไม่รู้หรือไงว่าความผิดที่พวกเราก่อมันถึงขั้นต้องประหาร!”
“ฮึ ๆ คนสวย พอเข้าวงการนี้แล้ว มีแต่สนุกจนลืมตายหรือไม่ก็ต้องตายสถานเดียว ไม่เคยมีคำว่ามอบตัวหรอก!”
“พี่หยุน จะจัดการนังนี่อย่างไร?”
“จับตัวไว้ก่อน ส่งให้พี่เตาจัดการ! ไม่รู้ข้างนอกเป็นยังไงบ้างแล้ว!”
“ไม่ต้องห่วงสิ อย่าลืมว่าบนเรือสำราญของเรายังมีท่านผู้ทรงเกียรติอยู่คนหนึ่ง พวกหน่วยปราบปรามนั่นทำอะไรเราไม่ได้หรอก!”
“ก็จริง! คนสวย จะยอมให้จับแต่โดยดี หรือจะให้พวกเราลงมือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ได้ยินเสียงหัวเราะลามกเหล่านั้น หัวใจของซูรั่วปิงก็จมดิ่งลงเรื่อย ๆ เธอกัดริมฝีปากบางแล้วพูดว่า “ฉันเป็นประธานเซิ่งชื่อมีเดีย พวกแกทำธุรกิจเสี่ยงหัวขาดก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ? อยากได้เท่าไหร่ฉันให้หมด ขอแค่ปล่อยฉันกับลูกสาวไป!”
“ลูกสาวเธอเหรอ? ที่แท้ก็เป็นแม่ที่มาช่วยลูกนี่เอง แถมยังเป็นสาวสวยที่แต่งงานแล้วด้วย!”
“จุ๊ ๆ ดูแลตัวเองดีจริง ๆ!”
“พอได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องใต้สะดือ ตีให้สลบแล้วมัดไว้ โยนเข้าไปในห้องโดยสาร รอพี่เตาสั่งการ!”
“หวังว่าพี่เตาจะเห็นแก่ที่พวกเราลำบาก ให้พวกเราได้ลองเล่นกับสาวสวยแบบนี้บ้าง ถ้าได้เล่นสักคืน ต่อให้ตายใต้ดอกโบตั๋นก็ยังคุ้ม!”