คำพูดเพียงประโยคเดียว ราวกับฝ่ามือหนัก ๆ ตบเข้าที่ใบหน้าของหลินถังและคนอื่น ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฮึ! จะให้ฉันคุกเข่าขอโทษเหรอ? สมองนายมีปัญหาหรือไง! แค่ปรมาจารย์เฉินบอกว่าเป็นของจริง ก็ต้องเป็นของจริงเลยหรือไง? เขาจะตรวจพลาดไม่ได้หรือไง?”
“อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าเพชรเม็ดนี้นายไปขโมยมาจากไหน!”
หลินถังไม่มีทางยอมก้มหัวให้กู้ฟาน และไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองผิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคุกเข่าขอโทษกู้ฟาน
“แม่พูดถูก! คนที่กู้ฟานคบหาด้วยมีแต่พวกไม่ได้เรื่อง เพชรเม็ดนี้อาจเป็นของโจรก็ได้!”
ซูรั่วโจวกัดฟันพูด
กู้ฟานหรี่ตาลง
บรรยากาศเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว
“พอแล้ว! กู้ฟาน เลิกก่อเรื่องได้แล้ว ฟ้ามืดแล้ว นายควรกลับได้แล้ว!”
ซูรั่วปิงทำลายความเงียบ เธอไม่อยากยืดเยื้อกับกู้ฟานเรื่องนี้ต่อไป
“ได้!”
กู้ฟานรู้ดีว่าด้วยนิสัยของหลินถัง เธอไม่มีทางรักษาสัญญา แต่เขามีวิธีทำให้หลินถังคุกเข่าขอโทษ เพียงแต่ไม่อยากทำต่อหน้าซูรั่วเสวี่ย
เขาอยากไว้หน้าซูรั่วเสวี่ยสักหน่อย
“รั่วเสวี่ย เธอนอนเถอะ ฉันกลับก่อน”
“พี่เขย ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ! ฉันดีใจมากเลย! พี่ไม่ต้องห่วงซีซี ฉันจะดูแลซีซีเอง”
ซูรั่วเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยด
ไม่นาน กู้ฟานกับพวกก็ออกจากห้องของซูรั่วเสวี่ย ปิดไฟแล้วลงไปชั้นล่าง
แต่ตอนที่กู้ฟานกำลังจะออกจากคฤหาสน์ตระกูลซู จู่ ๆ หลินถังก็ปวดบิดในท้อง กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเกร็งอย่างรวดเร็ว เธออดร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ “ปวดจัง...”