หลินถังบิดเบี้ยวสีหน้า ทุกถ้อยคำแฝงไอเย็นยะเยือก
“กู้ฟาน รีบเอายาโรคกระเพาะมาให้แม่ฉัน!”
ซูรั่วโจวตวาด
ซูหมิงหย่วนเสริมว่า “กู้ฟาน นายก็ระบายความแค้นในใจไปแล้ว เรื่องบาดหมางควรคลี่คลาย ไม่ควรผูกปมต่อ ทุกอย่างจบลงแค่นี้เถอะ คิดเสียว่าทำเพื่อซีซี!”
ซูรั่วปิงพูดเสียงเย็น “กู้ฟาน นายบรรลุเป้าหมายแล้ว เรื่องนี้ควรจบได้แล้ว!”
คนตระกูลนี้ นอกจากซูรั่วเสวี่ยแล้ว ทุกคนต่างคิดมาตลอดว่าจะบงการกู้ฟานอย่างไรก็ได้ ไม่เคยให้เกียรติเขาแม้แต่น้อย
ความคิดของคนตระกูลนี้ถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบของตัวเอง
โง่เขลาเกินเยียวยา!
กู้ฟานก้มมองหลินถังที่คุกเข่าอยู่แทบเท้า ก่อนเอ่ยเสียงเนิบช้า “หลินถัง ตอนนั้นที่เธอดูถูกฉันกับแม่ เคยคิดไหมว่าจะมีวันนี้? เธอสำนึกผิดแล้วจริง ๆ เหรอ? เธอแค่ไม่อยากทนเจ็บปวดต่อไปเท่านั้น!”
ดวงตาของหลินถังแดงก่ำ เมื่อรู้ว่ากู้ฟานกำลังหลอกเธอ จึงพูดเสียงเย็นว่า “กู้ฟาน ตกลงจะให้ยาโรคกระเพาะฉันหรือเปล่า! อย่าลืมคำสัญญาของตัวเองสิ!”
“ฉันสัญญาอะไรไว้เหรอ?”
กู้ฟานพูดอย่างเย้ยหยัน “ฉันแค่บอกว่าถ้าเธอคุกเข่าขอโทษ ฉันอาจพิจารณาให้ยาโรคกระเพาะ ตอนนี้ฉันคิดดีแล้ว คนอย่างเธอควรถูกโรคกระเพาะทรมานต่อไป นี่คือราคาที่เธอต้องจ่าย!”
“เพราะงั้น ขอโทษด้วยนะ”
สองประโยคนั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ทำให้คนตระกูลซูทั้งโกรธทั้งหวาดหวั่น!
กู้ฟานที่เคยถูกพวกเขาปั่นหัวได้ตามใจ กลับกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ไร้ยางอายถึงเพียงนี้
พวกเขามองกู้ฟานไม่ออกอีกแล้ว และไม่อาจบงการเขาได้ง่าย ๆ เหมือนเดิม!
พูดจบ กู้ฟานก็ลุกขึ้นเดินจากไป
“กู้ฟาน! หยุดเดี๋ยวนี้!”
ซูรั่วปิงขวางกู้ฟานไว้ด้วยความเดือดดาล ก่อนพูดเน้นทีละคำ “นายไม่คิดจะให้ยาโรคกระเพาะแม่ฉันจริง ๆ เหรอ! ต้องทำกันให้ถึงที่สุดเลยหรือไง!”
“ฟังให้ดีนะ ฉันไม่มีทางให้ยาโรคกระเพาะหลินถัง! ฉันนี่แหละจะทำให้เรื่องถึงที่สุด เข้าใจชัดไหม?”
กู้ฟานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ที่จริงถ้าหลินถังไม่ทำตัวน่ารังเกียจขนาดนั้น เขาก็คงไม่ต้องทำถึงขั้นนี้
พูดได้แค่ว่าหลินถังหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น!
“แม่ ลุกขึ้นเถอะ! เราไม่ต้องขอร้องเขา! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทั้งโลกจะมีแค่กู้ฟานคนเดียวที่รักษาโรคกระเพาะแม่ได้!”