หลังงานแสดงสินค้าจบลง ออเดอร์ที่เจ้าชุนเหมยได้รับก็ยาวไปถึงสองเดือนข้างหน้า
เธอเสียดายเกินกว่าจะปฏิเสธ
ออเดอร์แต่ละใบคือเงิน และยังเป็นการยอมรับฝีมือของเธอจากผู้อื่นด้วย กลางวันเธอวัดขนาด กลางคืนเหยียบจักรเย็บผ้า พอง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้นก็ใช้น้ำเย็นล้างหน้า
แต่หานเจี้ยนเย่กลับไม่พอใจมากขึ้นทุกวัน
“บ้านมีเศษด้ายเต็มไปหมด เสื้อผ้าลูกก็ไม่ได้ซักมาสามวันแล้ว ตกลงคุณยังอยากใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ไหม?”
“ทำงานล็อตนี้เสร็จก็เรียบร้อยแล้ว”
“คราวก่อนคุณก็พูดแบบนี้”
เจ้าชุนเหมยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เงินที่เธอหาได้ทั้งหมดเอามาจุนเจือครอบครัว ส่งยาให้แม่สามี แล้วยังช่วยสามีเก็บเงินซื้อบ้านแต่งงานให้น้องชายอีก ทำไมทุกคนถึงมองเห็นแต่ข้าวมื้อเดียวที่เธอทำไม่อร่อย?
เจียวเจียวอภิรมย์เสื้อผ้าเองก็ได้รับออเดอร์จำนวนมากเช่นกัน
ห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวงของมณฑลต้องการสินค้าให้ครบสองพันตัวภายในหนึ่งเดือน เจียงยวี่ดีใจจนตาค้างทั้งคืน แต่หยวนเจียวอ่านสัญญาจบแล้วกลับรับออเดอร์เพียงหนึ่งพันสองร้อยตัว