ตอนห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวงของมณฑลเร่งรัดสินค้าล็อตที่สอง รถขนส่งกลับขัดข้องกะทันหัน
สัญญาระบุว่าต้องส่งของภายในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่หากหารถคันใหม่ อย่างน้อยก็ต้องรออีกสองวัน
เจียงยวี่ร้อนใจจนวนไปวนมา หยวนเจียวจึงโทรหาเจียงเจิง
“ช่วยถามทางเขตทหารให้หน่อยได้ไหมว่าวันนี้มีรถส่งกำลังบำรุงไปเมืองหลวงของมณฑลหรือเปล่า พวกเราจ่ายค่าขนส่งเอง ไม่เอาเปรียบทางราชการหรอก”
เจียงเจิงตรวจสอบประเภทสินค้าก่อน แล้วจึงติดต่อฝ่ายส่งกำลังบำรุง พอดีมีรถคันหนึ่งจะไปเมืองหลวงของมณฑลในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อจัดซื้อของ เมื่อเป็นไปตามระเบียบ ก็สามารถรับขนส่งสินค้าไปด้วยได้ โดยคิดค่าบริการตามมาตรฐาน
ตีสี่ เจียงเจิงมาที่โกดังด้วยตัวเอง เพื่อช่วยตรวจนับจำนวนกล่อง
เขาไม่ให้ทหารมาช่วยภรรยาทำงานฟรี ค่าขนถ่ายสินค้าถูกบันทึกลงบัญชีบริษัทครบทุกสตางค์ พอจัดการเสร็จ ฟ้าก็เพิ่งสาง หยวนเจียวส่งนมถั่วเหลืองร้อน ๆ ให้เขา
“ทำไมนายถึงจัดการได้ทุกเรื่องเลยนะ?”
“ก็แค่โทรศัพท์ไม่กี่สายเอง”
“คนอื่นโทรไปก็ใช่ว่าจะคิดรอบคอบได้เท่านาย”
เจียงเจิงจิบนมถั่วเหลืองหนึ่งอึก แววตาที่เหนื่อยล้าก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
สินค้าถูกส่งถึงตรงเวลา ทางห้างจึงไม่ได้เอาเรื่อง