ฤดูหนาวปีนั้น เจียงเจิงได้รับภารกิจด่วน ต้องจากไปสองเดือน
ก่อนออกเดินทาง เขามอบสมุดบัญชีเงินฝาก กุญแจ และเบอร์ติดต่อฉุกเฉินที่บ้านให้หยวนเจียว
“เรื่องร้านให้ไปหาเจียงยวี่ ถ้ามีเรื่องที่บ้านพักข้าราชการให้ไปหาหัวหน้าฝ่ายกิจการสตรี อย่าฝืนรับมือคนเดียวล่ะ”
“ฉันเคยฝืนรับมือคนเดียวเมื่อไหร่?”
เจียงเจิงลองคิดดู ก็ไม่เคยจริง ๆ
เวลาคนอื่นเจอเรื่องอะไรมักคิดจะรับมือเองก่อน แต่เวลาหยวนเจียวเจอปัญหา นางจะหาคนที่เหมาะสมที่สุดมาช่วยก่อนเสมอ
“กินข้าวให้ตรงเวลา”
“รู้แล้ว”
“ตอนเย็นปิดร้านเร็วหน่อย”
“รู้แล้ว”
“ใส่รองเท้าส้นสูงให้น้อยลง”
หยวนเจียวใช้มือปิดปากเขา “รองผู้การเจียง ถ้าท่านอาลัยอาวรณ์ฉัน ก็บอกมาตรง ๆ สิ”
ใบหูของชายหนุ่มแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
“อาลัยอาวรณ์”
คราวนี้ถึงตาหยวนเจียวชะงักไปบ้าง
เจียงเจิงดึงมือนางลง แล้วก้มลงจุมพิตหน้าผากเบา ๆ
“ฉันจะรีบกลับมา”
หลังเขาจากไป หยวนเจียวก็เขียนจดหมายถึงเขา นางไม่เขียนเรื่องจุกจิกในบ้านหรือความลำบากใด ๆ แต่เขียนว่าในร้านมีเสื้อผ้าแบบใหม่อะไรเข้ามาบ้าง ในลานบ้านมีดอกไห่ถังบานกี่ดอก และนางคิดถึงเขามากเพียงใด
เจ้าชุนเหมยเห็นนางส่งจดหมาย ก็อดออกความเห็นไม่ได้ว่า “ผู้ชายออกไปทำภารกิจต้องตั้งใจทำงาน เจ้าเขียนเรื่องพวกนี้จะทำให้เขาใจลอยเอาได้”