ทางเดินของที่หลบภัยเงียบลง
หยวนเจียวมองซูว่านหนิง “เพราะฉันก็ชอบพวกเขาเหมือนกัน”
“แล้วฉันไม่ชอบเพื่อนร่วมทีมหรือไง”
“เจ้าชอบทุกคน”
“มันผิดตรงไหนหรือ”
“ไม่ผิด” หยวนเจียวกล่าว “แต่ทุกครั้งที่เจ้าบอกว่าจะช่วยคน คนที่ต้องเสี่ยงไม่ได้มีแค่เจ้า ลู่เฉินโจวต้องออกไปฆ่าซอมบี้ ฉินเสี่ยวต้องใช้เม็ดคริสตัล ถังเย่ต้องขับรถ เฉินถัวต้องยกเสบียงให้คนอื่น ยิ่งเจ้าชอบช่วยคนแปลกหน้ามากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งต้องเสียสละมากขึ้นเท่านั้น”
ซูว่านหนิงหน้าซีด “ฉันก็เสียสละเหมือนกัน”
“เพราะอย่างนั้นพวกเขาถึงไม่ห้ามเจ้าออกจากทีม”
“เจ้าก็แค่รู้จักเอาใจคน”
“ใช่สิ” หยวนเจียวยอมรับอย่างเปิดเผย “พวกเขาหาอาหารมาให้ฉัน ฉันก็ชมพวกเขา; ช่วยเฝ้ายามให้ ฉันก็จดจำไว้; บาดเจ็บกลับมา ฉันก็ใช้เม็ดคริสตัลที่สะสมไว้ช่วยรักษา ฉันไม่เคยแบ่งความดีที่พวกเขามีต่อฉันออกเป็นส่วน ๆ แล้วเอาไปพิสูจน์ว่าตัวเองใจดีกับทุกคน”