หลังวิกฤตกำแพงตะวันออกคลี่คลาย ฐานทางเหนือก็ปรับปรุงระบบการแพทย์ขึ้นใหม่
ซูว่านหนิงลาออกจากตำแหน่งเดิมโดยอ้างว่าแกนพลังพิเศษได้รับความเสียหาย ปฏิเสธที่จะรับหน้าที่แสงแห่งความหวังต่อไป ศูนย์การแพทย์จำต้องจัดตั้งระบบคัดแยกผู้ป่วยอย่างแท้จริง และเริ่มฝึกแพทย์ทั่วไป แทนที่จะผลักผู้ป่วยทั้งหมดให้ผู้มีพลังพิเศษสายรักษาเพียงคนเดียว
ครึ่งปีต่อมา นางเข้าร่วมคณะสร้างใหม่ทางทิศใต้
ก่อนออกเดินทาง นางไม่ได้ไปกล่าวลาหยวนเจียว
ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองพบกันคือที่ลานกลางฐาน ซูว่านหนิงเปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบสีขาว เหลือเพียงกระเป๋าเป้ใบหนึ่งอยู่ข้างกาย พลังพิเศษของนางไม่มีวันกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้อีก ในแต่ละวันรักษาคนได้มากที่สุดเพียงห้าคน
“เจ้าชนะแล้ว” นางกล่าว
“ข้าไม่ได้แข่งกับเจ้า” หยวนเจียวตอบ
คำพูดนี้ทำให้นางอับอายยิ่งกว่าผลแพ้ชนะเสียอีก
นางมองหยวนเจียวเป็นตัวอย่างด้านลบของคนเห็นแก่ตัว คอยเปรียบเทียบทุกเรื่องว่าใครเป็นที่ต้องการมากกว่า ใครสูงส่งกว่า ทว่าหยวนเจียวไม่เคยมองนางเป็นคู่แข่งเลย
“ต่อจากนี้คงไม่ได้พบกันอีกแล้ว”
“อืม”
ซูว่านหนิงเดินไปยังขบวนรถที่มุ่งลงใต้ โดยไม่หันกลับมา