โจวเยี่ยนชวนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่หนึ่งเดือน
หยวนเจียวจัดการเรื่องคนดูแลไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ตอนเช้าให้ผู้ช่วยพยาบาลเช็ดตัวและเปลี่ยนยา ตอนกลางวันนางมานั่งเป็นเพื่อนกินข้าว ตอนบ่ายหมอมาตรวจดูการฟื้นฟู ส่วนตอนกลางคืนเป็นแม่ผัวหรือทหารยามคอยดูแล ลูกทั้งสองมาเยี่ยมสัปดาห์ละครั้ง ไม่กระทบกับการเรียน
ตัวนางเองไม่ทำงานหนัก แต่จำเวลาที่โจวเยี่ยนชวนต้องกินยาแต่ละครั้งได้ขึ้นใจ ทั้งยังจำได้ว่าขาข้างไหนห้ามลงน้ำหนัก เมื่อผู้ช่วยพยาบาลลงมือหนักเกินไป นางจะเตือนทันที พอหมอมาตรวจอาการ นางก็มักถามถึงเรื่องสำคัญที่สุดในการฟื้นฟูได้เสมอ
พยาบาลคนหนึ่งหัวเราะพลางพูดว่า “ผู้บังคับกองพันโจว ภรรยาของท่านดูบอบบาง แต่เอาใจใส่ละเอียดมากเลยนะคะ”
โจวเยี่ยนชวนมองไปยังคนที่กำลังปอกแอปเปิลอยู่ริมหน้าต่าง
หยวนเจียวปอกจนแหว่งเป็นหลุมเป็นบ่อ แอปเปิลลูกหนึ่งเหลืออยู่แค่ครึ่งผล นางเห็นว่าน่าเกลียด เลยกัดไปคำหนึ่งเสียเอง แล้วส่งส่วนที่เหลือให้เขา
“หวานนะ”
โจวเยี่ยนชวนรับแอปเปิลที่นางกัดแล้วมากินอย่างเป็นธรรมชาติ
พยาบาลยิ้มแล้วเดินออกไป
ในเวลาเดียวกัน แม่ใหญ่ฉินอาการป่วยเก่ากำเริบ จึงเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเช่นกัน
ฉินต้าหย่งยุ่งมาก ลูกทั้งสามคนไม่มีใครดูแล ทุกอย่างจึงตกอยู่บนบ่าของหลินชิวเยว่ นางดูแลแม่ผัวตอนกลางวัน กลับบ้านไปทำกับข้าวและซักผ้าตอนกลางคืน เพียงครึ่งเดือนก็ผอมลงไปทั้งรอบ