วันที่ยี่สิบหลังโจวเยี่ยนชวนจากไป บ้านพักข้าราชการก็ได้รับพัสดุหนึ่งกล่อง
ในกล่องมีผ้าพันคอลายชนเผ่าผืนหนึ่ง ม้าไม้ตัวเล็กสองตัว และแป้งหอมหนึ่งตลับที่หาซื้อได้ยากในท้องถิ่น
ผ้าพันคอเป็นของหยวนเจียว ม้าไม้เป็นของเด็กทั้งสอง ส่วนแป้งหอมก็เป็นของเธอเช่นกัน
เหว่ยตงค้นหาอยู่ครึ่งค่อนวัน ก่อนจะพูดว่า “พ่อไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเองเลย”
“พ่อเก็บพวกเราไว้ในใจต่างหาก” หยวนเจียวพันผ้าพันคอรอบคอ “พอพ่อกลับมา พวกเธอต้องบอกให้พ่อรู้ว่าชอบมากแค่ไหนนะ”
คืนนั้นเธอเขียนจดหมายยาวถึงหกหน้า
ย่อหน้าแรกชมว่าผ้าพันคอสีสวย ย่อหน้าที่สองชมว่าม้าไม้แกะสลักได้ประณีต ย่อหน้าที่สามเขียนว่าเสี่ยวหม่านกอดม้าไม้นอน ส่วนย่อหน้าที่สี่เขียนว่าเหว่ยตงเสียดายจนไม่ยอมเอาม้าไม้ออกไปเล่น
หน้าสุดท้าย เธอเขียนว่า แป้งหอมกลิ่นดีมาก แต่ก็ยังหอมสู้ตอนที่คุณอยู่บ้านไม่ได้ รีบกลับมาเร็ว ๆ นะ ฉันรอคุณอยู่ทุกวัน
ถวนถวนหมอบอยู่บนกระดาษจดหมาย อ่านจบแล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะด้วยความทึ่ง
“เจ้าของร่าง จดหมายหกหน้านี้ห้าหน้าครึ่งเอาแต่ชมคนเลยนะ”
“ได้รับของขวัญทั้งที ก็ต้องทำให้คนให้มีความสุขสิ”
“แต่เขาก็ไม่ได้ยินนี่นา”
“เพราะอย่างนั้นถึงต้องเขียนจดหมายไง”
สิบวันหลังจากส่งจดหมายออกไป หน่วยของโจวเยี่ยนชวนก็ปฏิบัติภารกิจสำเร็จก่อนกำหนด