ฝนกระหน่ำต่อเนื่องสามวัน น้ำป่าหลากทะลักปนเปื้อนแหล่งน้ำตลอดเส้นทาง
น้ำดื่มที่ขบวนรถขนติดตัวมาร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว พวกเขาทำได้เพียงเก็บน้ำฝน หยวนเจียวใช้พลังทำความสะอาดน้ำวันละสามสิบลิตร พลังพิเศษของนางค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ยังไม่พอเลี้ยงผู้รอดชีวิตหลายสิบคนที่ติดตามมาระหว่างทาง
ซูว่านหนิงแบ่งน้ำส่วนของตนออกไปมากกว่าครึ่ง
เช้าตรู่วันที่สี่ นางหมดสติเพราะร่างกายขาดน้ำ
พลังรักษาสามารถสมานบาดแผลได้ แต่ไม่อาจสร้างน้ำขึ้นมาจากความว่างเปล่า แพทย์ประจำทีมจึงให้น้ำเกลือนาง ทำให้ถุงน้ำเกลือสองถุงสุดท้ายหมดไป
สีหน้าฉินเสี่ยวไม่น่าดูอย่างยิ่ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนรับน้ำตามคะแนนสะสม ห้ามโอนให้กันเองโดยเด็ดขาด”
“น้ำของข้า ข้ามีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ใคร” ซูว่านหนิงกล่าวหลังฟื้นขึ้นมา
“หลังเจ้าหมดสติ สิ่งที่สิ้นเปลืองไปคือยาของทีม”
“ต่อไปข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”
นางรับปากเช่นนั้น แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งริมฝีปากแห้งแตก นางก็ยังยื่นแก้วน้ำให้
คืนนั้นเอง ทีมพบอ่างเก็บน้ำใต้ดินแห่งหนึ่ง
น้ำดูใสสะอาด ทว่าเครื่องตรวจกลับแสดงว่ามีไวรัสที่ไม่รู้จัก ถังเย่เกือบยกขึ้นดื่มเสียแล้ว แต่หยวนเจียวคว้าตัวเขาไว้ทัน