บ้านที่ลู่เฉินโจวได้รับจัดสรรมีพื้นที่เพียงหกสิบตารางเมตร
ผนังซีเมนต์ เตียงโครงเหล็ก ในห้องรับแขกมีโซฟาเก่าขาหักอยู่ข้างหนึ่ง ที่พักอาศัยในเขตใจกลางของโลกพลิกผันนับว่าดีเลิศแล้ว ทว่าตอนหยวนเจียวเปิดประตูห้องนอนออก นางก็เงียบไปครู่ใหญ่
“ไม่พอใจหรือ?” ลู่เฉินโจวถาม
“เตียงแข็งเกินไป”
“ก็นอนได้”
“เจ้านอนได้ แต่ข้านอนไม่ได้”
ลู่เฉินโจวกำลังจะบอกว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรม แต่นางกลับโผล่หน้าออกมาจากหลังประตูเสียก่อน “หัวหน้าทีม พวกเราไปซื้อที่นอนกันเถอะ”
“ฐานไม่ใช้เงินสด มีแต่คะแนนสะสม”
“ข้ามีน้ำ”
ระบบจ่ายน้ำของฐานเคยปนเปื้อน น้ำที่ผู้มีพลังพิเศษสายน้ำทั่วไปสร้างขึ้นยังต้องต้มก่อน แต่พลังทำความสะอาดของหยวนเจียวทำให้น้ำดื่มได้ทันที สำหรับชาวฐานแล้ว น้ำเช่นนี้มีค่ามากกว่าคะแนนสะสมเสียอีก
นางใช้น้ำสะอาดสิบลิตรแลกที่นอนยางพาราสภาพเกือบใหม่หนึ่งผืน จากนั้นใช้อีกห้าลิตรแลกผ้าห่มหนาสองผืนกับกาต้มน้ำพร้อมแบตเตอรี่สำรองหนึ่งใบ
ถังเย่ที่มาด้วยกันเจ็บใจจนสูดปาก “น้ำสิบห้าลิตรแลกข้าวได้ตั้งสี่สิบจินเชียวนะ”
“พวกเรายังมีอาหารอยู่” หยวนเจียวกอดหมอนใบใหม่ “แต่คืนนี้ข้าต้องนอนแล้ว”